Μυθοπλασίες κι αφηγήσεις: παραμύθια κι ιστορίες ή πως μας αφηγείται η ζωή…

ένα blog για την αφήγηση της ζωής… Αξίζει ένα κλικ

Λένε οι αφηγήτριες:

Μας ενδιαφέρει η αφήγηση. Όχι μόνο ως τέχνη, ούτε αποκλειστικά ως αποτύπωση μιας παραδοσιακής μορφής εξιστόρησης. Μας ενδιαφέρει το πως αφηγείται ο ένας άνθρωπος τον άλλο, πως αφηγούμαστε τους θεσμούς μας αλλά και πως μας αφηγούνται οι θεσμοί ως ταυτότητες ή ως υποκείμενα. Πως μας αφηγείται η ζωή, πως “ζούμε” προσωπικούς ή κοινωνικούς (ή και άλλους) μύθους. Πως αφηγούμαστε σχέσεις, βιώματα, την πορεία μας στο χρόνο, διαφορετικές κοινωνικές διεργασίες. Έμμεσα και άμεσα. Με λίγα λόγια: μας ενδιαφέρει η αφήγηση. Σε κάθε μορφή της. Τελεία και παύλα. Ή μάλλον… μια φορά κι έναν καιρό…

Μας ενδιαφέρει και ο τρόπος. Υφάντρες σε κοινό αργαλειό, ο καθένας με τα νήματά του. Όταν υφαίνεις τον κόσμο σου, σε υφαίνει κι αυτός. Αντλώντας πότε από δω, πότε από κει, αναδύονται συνδυασμοί και σύνδεσμοι. Φυτρώνουν συνάψεις καθώς συνάπτουμε σχέση. Ο διάλογος είναι κάτι σαν το χωράφι. Όσο σέβεσαι τις διεργασίες του χώματος, τόσο γίνεται γόνιμη οικία για λογής-λογής σπόρους. Και μέσα στην ποικιλομορφία ανακαλύπτει κανείς της πολλαπλές αφηγήσεις της ζωής. Τόπος λοιπόν για να εμψυχώνουμε τη συνύπαρξή μας. Τρόπος να περπατάμε παρέα σε τοπία με τα οποία συνομιλούμε. Μας διαμορφώνουν καθώς τα διαμορφώνουμε. Πάμε; Πάμε!

 


Οι πρόσφυγες που δακρύζουν από tvxorissinora

Πηγή: TVXS

Το 2004 το Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα συνάντησε τον Θόδωρο Αγγελόπουλο και τον σύστησε σε πρόσφυγες και μετανάστες που τότε ζούσαν στη χώρα μας. Εκείνοι βρήκαν στο έργο του μεγάλου Έλληνα σκηνοθέτη έναν άνθρωπο που μίλαγε κατευθείαν στην ψυχή τους.

Στο στέκι των μεταναστών στα Εξάρχεια, πρόσφυγες και μετανάστες από την Ευρώπη, την Αφρική και την Ασία παρακολουθούν σκηνές για την προσφυγιά, την μετανάστευση ή την εξορία από τις ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Ύστερα παίρνουν τον λόγο, πολλοί με δάκρυα στα μάτια, για να πουν τις εντυπώσεις τους αλλά και να περιγράψουν την προσωπική τους οδύσσεια. Ορισμένοι ευχαριστούν τον σκηνοθέτη επειδή νοιάζεται γι αυτούς, άλλοι τον παροτρύνουν να κάνει κι άλλες ταινίες.

Αργότερα στο στούντιο του μοντάζ, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος σχολιάζει όσα είπαν οι μετανάστες για το έργο του και εξηγεί γιατί η μοίρα των ξεριζωμένων τον απασχολεί σε όλες σχεδόν τις ταινίες του.

Με αφορμή το «Λιβάδι που δακρύζει» την ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου, μια διαφορετική, συγκινητική αλλά και πολιτική, προσέγγιση στο έργο του διάσημου Έλληνα σκηνοθέτη.

 

Ένα πολιτικό θέαμα των «Μοντέρνων Καιρών»

Δυο λόγια για την παράσταση:

Πρόκειται για ένα σπονδυλωτό, σύνθετο θέαμα, όπου οκτώ ηθοποιοί θα ερμηνεύσουν πολυάριθμους ρόλους, με ακαριαίες αλλαγές – ορισμένες μάλιστα επί σκηνής – κοστουμιών και ερμηνείας. Ένα πολιτικό θέαμα με πολύ μουσική, τραγούδι, και χορό. Στην παράσταση υπάρχει συνοδεία πιάνου και τα τραγούδια είναι ζωντανά.

Η υπόθεση:

Ένα ταξίδι στο χρόνο, από το σήμερα, στην εποχή του μεσοπολέμου, πιο πίσω στις αρχές του 20ου αιώνα και από κει πάλι στο σήμερα.

Με θεατρικά κείμενα που βγήκαν από αυτοσχεδιασμούς του θιάσου και με υλικό από ποιητικά, φιλοσοφικά, πολιτικά κείμενα και δοκίμια των: Λόρκα , Μπρεχτ, Φουκώ, Μπουκόφσκι, Λειβαδίτη, Ρόζας Λούξεμπουργκ, Κλάρας Τσέτκιν, Έμας Γκόλντμαν, Έλλης Παππά, κ.α.

Κακοποιοί, φιλόσοφοι, επαναστάτες, σκηνές καμπαρέ, κούκλες, άνθρωποι-πουλιά, θα παρελάσουν από μπροστά μας για να μας οδηγήσουν σε μια θεατρική βραδιά που θα μας ψυχαγωγήσει, θα μας συγκινήσει, θα μας συναρπάσει, θα μας κάνει να σκεφτούμε, θα μας απελευθερώσει από τη σημερινή μιζέρια, για να οραματιστούμε μαζί ένα πιο φωτεινό μέλλον που θα ανήκει σε έναν «ανθρώπινο» άνθρωπο.

Για να συνειδητοποιήσουμε ότι μπορούμε να αλλάξουμε την ιστορία, να δημιουργήσουμε μια αλλιώτικη ιστορία για την ανθρωπότητα, μια καλύτερη ιστορία, μια ιστορία που να μας αξίζει.

Όπως λέει και μια φράση της παράστασής μας: «Για να γίνει το μέλλον, στο μέλλον, ανατέλλον».

Οι συντελεστές της παράστασης:

Ο συγγραφέας: Συλλογική δημιουργία του θιάσου. Η σύλληψη και η τελική διαμόρφωση του κειμένου έγινε από τον Κώστα Νταλιάνη.

Σκηνοθεσία: Νταλιάνης Κώστας

Μουσική σύνθεση: Γιατράς Διονύσης

Χορογραφίες: Ζαφειροπούλου Λίλα

Τους ρόλους ερμηνεύουν οι ηθοποιοί:
Ανυφαντή Ειρήνη
Γεωργοσόπουλος Βασίλης
Καραμάνη Κέλλυ
Κολοκυθά Μαρία
Νταλιάνη Φάνια
Παπασπύρου Εβίτα
Σειραδάκη Κλαίρη
Τσεργάς Νίκος
Στο πιάνο:
Κατσιδονιώτης Δημήτρης

Η παράσταση θα ανέβει στο θέατρο “OLVIO”, Ιεράς Οδού 67 και Φαλαισίας 7, Γκάζι, τηλ: 210.3414.118

Από τις 18 Νοέμβρη 2011 έως 8 Απριλίου 2012

ημέρες και ώρες παραστάσεων:
Παρασκευή & Σάββατο 9 μμ  – Κυριακή 8 μμ

Εισιτήριο: 18 ευρώ
Φοιτητικό, νεανικό κάτω των 25, άνω των 65, ΑΜΕΑ, : 13 ευρώ
άνεργοι με κάρτα ΟΑΕΔ: 10 ευρώ

Διάρκεια παράστασης: 160΄

Στοιχεία Επικοινωνίας Θιάσου Μοντέρνοι Καιροί:

E mail: thiasosmodernoikairoi@hotmail.com

Τηλέφωνα υπευθύνων: 6977 21 74 92 και 6932 45 48 12

 

(ευχαριστώ την ΒΜ που μου το προώθησε)

επίκαιρο όσο ποτέ…

Αζίζ Νεσίν – Σώπα μη μιλάς (απαγγέλει η Μαριέτα Ριάλδη)

 

O JR καλλιτέχνης φωτογράφος κέρδισε το βραβείο TED 2011.

Στο προσωπικό του site γράφει:

JR owns the biggest art gallery in the world. He exhibits freely in the streets of the world, catching the attention of people who are not the museum visitors. His work mixes Art and Act, talks about commitment, freedom, identity and limit.

After he found a camera in the Paris subway, he did a tour of European Street Art, tracking the people who communicate messages via the walls. Then, he started to work on the vertical limits, watching the people and the passage of life from the forbidden undergrounds and roofs of the capital.

In 2006, he achieved Portrait of a generation, portraits of the suburban “thugs” that he posted, in huge formats, in the bourgeois districts of Paris. This illegal project became “official” when the Paris City Hall wrapped its building with JR’s photos.

In 2007, with Marco, he did Face 2 Face, the biggest illegal photo exhibition ever. JR posted huge portraits of Israelis and Palestinians face to face in eight Palestinian and Israeli cities, and on the both sides of the Security fence / Separation wall. The experts said it would be impossible. Still, he did it.

In 2008, he embarked for a long international trip for “Women”, a project in which he underlines the dignity of women who are often the targets of conflicts. Of course, it didn’t change the world, but sometimes a single laugher in an unexpected place makes you dream that it could.

JR creates “Pervasive Art” that spreads uninvited on the buildings of the slums around Paris, on the walls in the Middle-East, on the broken bridges in Africa or the favelas in Brazil. People who often live with the bare minimum discover something absolutely unnecessary. And they don’t just see it, they make it. Some elderly women become models for a day; some kids turn artists for a week. In that Art scene, there is no stage to separate the actors from the spectators.

After these local exhibitions, the images are transported to London, New York, Berlin or Amsterdam where people interpret them in the light of their own personal experience.

As he remains anonymous and doesn’t explain his huge full frame portraits of people making faces, JR leaves the space empty for an encounter between the subject/protagonist and the passer-by/interpreter.

This is what JR is working on. Raising questions…

JR currently works on 2 new projects: Wrinkles of the City which questions the memory of a city and its inhabitants and Unframed, which reinterprets in huge formats photos from important photographers taken from the archives of museums.

 

11 & 12 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ

Σε μια εποχή που οι δυσκολίες αγρίεψαν κι άρχισαν να χορεύουν απάνθρωπα πάνω απ’ τα κεφάλια μας αγκαλιά με τη μιζέρια, αποφασίσαμε να βγάλουμε τα μυτερά χρωματιστά μας μολύβια και να ζωγραφίσουμε ένα καλλιτεχνικό BAZAAR, με θέα μια καλλιτεχνική ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ.

Επιστρατεύσαμε τη δημιουργικότητά μας και στήσαμε με μπόλικο μεράκι και κέφι, ένα BAZAAR γεμάτο δικά μας κυρίως δημιουργήματα, για τα οποία είμαστε πολύ περήφανοι!!!

Στόχος μας να στηρίξουμε τη νέα παράσταση που ετοιμάζουμε, με τίτλο:
“Εξαιτίας της αναταραχής…”

(περισσότερες λεπτομέρειες το Φεβρουάριο).

Μαρμελάδες, γλυκά του κουταλιού, λικέρ, ρακί, ρακόμελο, μελομακάρονα, κουραμπιέδες, χωριάτικες χυλοπίτες και άλλα παραδοσιακά προϊόντα, χειροποίητα κεριά, γούρια, μαριονέτες, γλυπτά, πίνακες, σκαλιστά ξύλα, ζωγραφιστά βάζα, βιβλία και πολλά άλλα είδη !!!

Ελάτε να αγοράσετε τα χριστουγεννιάτικα δώρα σας και να γίνετε με αυτό τον τρόπο χορηγοί της παράστασής μας!!
(…και μη φάτε, έχουμε πίτα απ’ το χωριό…)

Όλα αυτά το Σάββατο 11 και την Κυριακή 12 Δεκεμβρίου από τις 11:00 το πρωί έως τις 11:00 το βράδυ


Στη δραματική σχολή Μοντέρνοι Καιροί
Ευρυμέδοντος 4 στο Γκάζι (στάση μετρό Κεραμεικός)

Σας περιμένουμε!!!
Καλές Γιορτές!!!!!

Ο ΘΙΑΣΟΣ «ΜΟΝΤΕΡΝΟΙ ΚΑΙΡΟΙ»

 

Στοά του Βιβλίου

(Πεσμαζόγλου 5 & Σταδίου, Αρσάκειο Μέγαρο)

1 – 10 Δεκεμβρίου 2010

Ενενήντα αφίσες τριών δεκαετιών, από την εποχή που η ΙΘΑΚΗ, η πρώτη θεραπευτική κοινότητα, άνοιγε το δρόμο για την απεξάρτηση των χρηστών παράνομων ουσιών στην Ελλάδα, μέχρι τη σημερινή εποχή της εξάρτησης από το Διαδίκτυο. Οι αφίσες είναι φιλοτεχνημένες από σκιτσογράφους, εικαστικούς, γραφίστες, φοιτητές, εθελοντές, αποδέκτες των υπηρεσιών και το ατελιέ του ΚΕΘΕΑ ΣΧΗΜΑ+ΧΡΩΜΑ.

Οι αφίσες της έκθεσης αποτελούν και το υλικό εικονογράφησης του ετήσιου ημερολογίου του ΚΕΘΕΑ για το 2011, το οποίο θα πωλείται στο χώρο της έκθεσης.

Ώρες λειτουργίας:

Πρωινά Δευτέρα-Παρασκευή 10.00 – 4.00 & Σάββατο 10.00 – 2.00

Απογεύματα Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή 6:30 – 9.00

Είσοδος ελεύθερη

 

Η Alice, 106 χρονών, είναι ο γηραιότερος άνθρωπος που έχει επιβιώσει τον ολοκαύτωμα. Αυτό είναι ένα trailer του ντοκυμαντέρ που έχει γυριστεί για αυτήν. Μιλάει για την ομορφιά της ζωής της οποίας έχεις επίγνωση μόνο όταν είσαι τόσο μεγάλη λέει, για την μουσική που είναι “θεός” ιδιαίτερα στις δύσκολες στιγμές, για την αγάπη της για τους ανθρώπους, την άρνησή της να μισήσει, την αίσθηση χαράς που έχει μερικές στιγμές γι αυτό που έζησε που νιώθει οτι την έκανε πιο πλούσια με τη στάση ζωής αυτή η εμπειρία την οδήγησε να πάρει… απίστευτη γυναίκα…

και ο Jonathan, 3 χρονών, βιώνει τη μουσική που ακούει…

 


Ένα ευχαριστώ στην Μ.Κ. για το link στο psi-action και την ταινία Skhizein, του, Jeremy Clapin. Μια ταινία animation για τη σχιζοφρένεια και πως μπορεί να επηρεάσει τον άνθρωπο. Από τις πιο παρεξηγημένες ψυχικές νόσους, με μεγάλο κοινωνικό στίγμα.

Πηγή: psi-action.blogspot.com

To skhizein είναι μια ταινία animation μικρού μήκους του Jérémy Clapin, η οποία μεταφέρει, με έναν πρωτότυπο τρόπο, το πως μπορεί να επηρεάσει μια ψυχική νόσος (η σχιζοφρένεια) τη ζωή ενός ανθρώπου.

 

Λίγη άμμος, μια γυάλινη επιφάνεια, κατάλληλο φως και … πολύ ταλέντο. Κυκλοφορεί στο internet από τον Ιούνιο του 2009. Ευχαριστώ την Αννίτα για το link…

© 2012 το blog του processwork.gr spoiled silly by Wordpress Suffusion theme by Sayontan Sinha