Ο Louis Alemayeh …

 

Akhenaten’sDream: Louis Alemayehu from Joanna Kohler on Vimeo.

 

Προχθές έπεσε ξύλο στις Σκουριές… Θα ακουστούν πολλές εκδοχές για το τι έγινε. Δεν ήμουν εκεί, δεν είδα. Άκουσα περιγραφές από φίλους που ήταν εκεί. Το φυλάκιο που είχαν χτίσει οι κάτοικοι της περιοχής (για να φυλάνε το δάσος) καταστράφηκε. Από ‘εργαζόμενους’ ή εργαζόμενους των μεταλλείων. Έπεσε ξύλο, τραυματίστηκε σοβαρά ένας άνθρωπος και ελαφρύτερα άλλοι. Και η ένταση αυξάνεται…

Πηγή: tvxs.gr

Ένταση σε διαμαρτυρία κατοίκων ενάντια στα μεταλλεία στις Σκουριές

Ένταση σημειώθηκε στην περιοχή του Δήμου Σταγείρων – Ακάνθου Χαλκιδικής κατά τη διάρκεια της κινητοποίησης των κατοίκων ενάντια στην κατασκευή μεταλλείων στη θέση Σκουριές από την εταιρεία «Ελληνικός Χρυσός», που πρόσφατα εξαγοράστηκε από την καναδική «Eldorado Gold Corporation». Οι κάτοικοι καταγγέλουν επίθεση από εργαζόμενους της εταρείας, οι οποίοι συγκεντρώθηκαν στο σημείο για να τους απωθήσουν. Πληροφορίες κάνουν λόγο για τρεις τραυματίες, εκ των οποίων ο ένας μεταφέρθηκε στο κέντρο υγείας της περιοχής.

Ομάδα αρχαιολόγων επιχείρησετο πρωί να ξεκινήσει εργασίες αρχαιολογικών τομών στο σημείο. Ωστόσο κάτοικοι, με πρωτοβουλία της Επιτροπή Κατοίκων Σταγείρων-Ακάνθου και της Επιτροπής Αγώνα Μεγάλης Παναγίας, συγκεντρώθηκαν στις Σκουριές για να εμποδίσουν αυτές τις εργασίες και να διαμαρτυρηθούν για την κατασκευή του έργου.

Το tvxs.gr μίλησε με τον Δημήτρη Λουζικιώτη από την Κίνηση Ενεργών Πολιτών Σταγείρων-Ακάνθου, ο οποίος κατήγγειλε πως απέναντι στους κατοίκους, που διαμαρτύρονταν, μαζεύτηκαν περίπου 200 εργαζόμενοι της εταιρείας. «Επιτέθηκαν στους κατοίκους», τόνισε και ανέφερε πως ο ένας κάτοικος που τραυματίστηκε σοβαρά μεταφέρθηκε στο κέντρο υγείας της περιοχής.

Η εκπρόσωπος της συντονιστικής επιτροπής αγώνα κατά της λειτουργίας των μεταλλείων, Κατερίνα Ιγγλέζη, αναφέρει ότι οι 30 περίπου κάτοικοι, στην πλειοψηφία τους γυναίκες προπηλακίστηκαν από 400 περίπου εργαζόμενους της επιχείρησης.

«Με πρωτοβουλία των εκπροσώπων της εταιρίας «Ελληνικός Χρυσός», σήμανε συναγερμός και μεταφέρθηκαν με λεωφορεία όλοι εργαζόμενοι (γύρω στα 400) άτομα, στην περιοχή των μεταλλείων. Μας προπηλάκισαν, μας έβριζαν, και ήμασταν απροστάτευτοι, αφού στο σημείο υπήρχαν μόνο 3 αστυνομικοί. Εμείς θα συνεχίσουμε τον αγώνα για την προστασία του τόπου μας από την καταστροφή», δήλωσε η κ. Ιγγλέζη.

Από την πλευρά της η εταιρεία «Ελληνικός Χρυσός» υποστηρίζει πως περίπου 15 εργαζόμενοι της εταιρείας, στην πλειοψηφία τους αρχαιολόγοι και τοπογράφοι, δέχτηκαν ξαφνικά επίθεση από κατοίκους τηςνπεριοχής και «ακτιβιστές», που όπως κατήγγειλε μετέβησαν στη Χαλκιδική από άλλες περιοχές της χώρας. Η εταιρεία αναφέρει πως στη συνέχεια στο σημείο έφτασαν και άλλοι εργαζόμενοι της εταιρείας για να προστατεύσουν τους συναδέλφους τους.

Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες στην περιοχή επικρατεί ηρεμία, ωστόσο οι εργαζόμενοι της εταιρείας «Ελληνικός Χρυσός Α.Ε.» παραμένουν στο σημείο. Οι κάτοικοι των οικισμών Μεγάλη Παναγιά και Στρατονίκη, του Δήμου Σταγείρων – Ακάνθου, σε ένδειξη διαμαρτυρίας απέκλεισαν από το απόγευμα τον επαρχιακό δρόμο Αρναίας – Ουρανούπολης.

Στο μεταξύ, ο ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ, Κρίτων Αρσένης, αναφερόμενος στα επεισόδια, τονίζει σε ανακοίνωση ότι οι τοπικές κοινωνίες έχουν κάθε δικαίωμα να διεκδικούν την υπεράσπιση των φυσικών τους πόρων, του νερού τους, των δασών τους της γης τους, απέναντι σε πρακτικές που είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι έχουν καταστροφικές συνέπειες. «Χώρες, όπως η Τσεχία και η Ουγγαρία, απαγόρευσαν τη χρήση κυανίου, και θα ήθελα να καλέσω ακόμη μια φορά να ακολουθήσουμε το σοφό τους παράδειγμα και στην Ελλάδα», επισημαίνει στην ανακοίνωσή του.

Άμεση παραίτηση του γενικού αστυνομικού διευθυντή Χαλκιδικής ζητούν οι Οικολόγοι Πράσινοι, με αφορμή τα σημερινά επεισόδια. Η εκπρόσωπος Τύπου των Οικολόγων Πράσινων, Ελεάννα Ιωαννίδου, σε γραπτή δήλωσή της κατηγορεί τον επικεφαλής της Αστυνομίας ότι επέτρεψε να δεχθούν επίθεση ελάχιστοι πολίτες, που αντιδρούσαν στην εκτέλεση των προκαταρκτικών εργασιών μεταλλευτικής εξόρυξης, στην περιοχή της Χαλκιδικής, όπου η εταιρία σχεδιάζει τη λειτουργία των μεταλλείων χρυσού.

«Οι ευθύνες του Αστυνομικού Διευθυντή Χαλκιδικής που επέτρεψε στον όχλο των τραμπούκων της μεταλλευτικής εταιρίας να επιτεθούν σε ελάχιστους πολίτες που αντιδρούσαν στην εκτέλεση προκαταρκτικών εργασιών μεταλλευτικής εξόρυξης στις Σκουριές είναι βαρύτατες και η παραίτησή του πρέπει να είναι άμεση. Καμία “ανάπτυξη” δεν μπορεί να θεμελιωθεί στη βία», δηλώνει η εκπρόσωπος του κόμματος. Όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση οι Οικολόγοι Πράσινοι συμπαραστεκόμαστε στους πολίτες που τραυματίστηκαν, και θα είμαστε στο πλευρό τους υλικά και ηθικά.

 

Εδώ ένα ενημερωτικό κείμενο από το blog της Πρωτοβουλίας Ενάντια στις Βλαπτικότητες

 

fantasma

 

Η «Πρωτοβουλία για έναν αυτοδιαχειριζόμενο αγρό στο Ελληνικό», με την στήριξη του Δήμου Ελληνικού – Αργυρούπολης, της «Επιτροπής Αγώνα για το Μητροπολιτικό Πάρκο Ελληνικού» και άλλων κοινωνικών φορέων και συλλογικοτήτων, διοργανώνει την Κυριακή 4 Μαρτίου, στις 11 πμ, δενδροφύτευση, στον χώρο του πρώην αεροδρομίου Ελληνικού,(είσοδος από περιοχή ΚΤΕΟ- πρόσβαση την από οδό Αεροπορίας, πίσω από το ΠΡΑΚΤΙΚΕΡ) στα πλαίσια της Καμπάνιας «Φύτεψε κι εσύ ένα δέντρο στο Ελληνικό».

Στα πλαίσια αυτής της Καμπάνιας θα φυτέψουμε συμβολικά 100 ελιές, διαφόρων ποικιλιών, δημιουργώντας ένα μικρό ελαιώνα που θα λειτουργήσει στη συνέχεια και ως εκπαιδευτικός χώρος για τα σχολεία της ευρύτερης περιοχής. Το επόμενο διάστημα, σε συνεργασία πάντα με τον Δήμο Ελληνικού- Αργυρούπολης και κάθε ενδιαφερόμενο φορέα ή πολίτη, σχεδιάζουμε ανάλογες δενδροφυτεύσεις και σε άλλα, κατάλληλα σημεία του χώρου του πρώην αεροδρομίου, φυτεύοντας οπωροφόρα δέντρα, αμυγδαλιές, ροδιές κ.ά και δημιουργώντας έναν μικρό αμπελώνα.

Στόχος μας είναι το κάθε δέντρο να φυτεύεται από κάποιον συγκεκριμένο πολίτη ή κάποια συγκεκριμένη συλλογικότητα πολιτών ( πολιτιστικούς, κοινωνικούς φορείς, Σχολεία, ΚΑΠΗ κ.ά), οι οποίοι στην συνέχεια θα φροντίζουν το δέντρο που φύτεψαν συμβάλλοντας στην δημιουργία ενός ελαιώνα, οι καρποί του οποίου θα μπορούσαν να διατεθούν για κοινωνικούς σκοπούς σε όσους έχουν ανάγκη. Κάτι αντίστοιχο προτείνουμε να γίνει και για τις δενδροφυτεύσεις των οπωροφόρων κλπ που προγραμματίζουμε.

Μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια, ανοίξαμε ένα κατάλογο ενδιαφερομένων πολιτών και κοινωνικών φορέων, που δηλώνουν συμμετοχή στην Καμπάνια «Φύτεψε κι εσύ ένα δέντρο στο Ελληνικό», επισημαίνοντας ότι το κόστος του κάθε δέντρου (5 ευρώ), θα το καλύψουν, κατ’ αρχήν, αυτοί που θα το φυτέψουν. Ακόμα, επισημαίνουμε ότι εγγραφή στον κατάλογο και συμμετοχή στην «Καμπάνια», θα μπορούσαν να έχουν και όσοι για λόγους αδυναμίας μετακίνησης, απόστασης κλπ δεν μπορούν να παρευρίσκονται στην δενδροφύτευση.

Τέλος επισημαίνουμε ότι η Καμπάνια «Φύτεψε και εσύ ένα δέντρο στο Ελληνικό» συμπαρατάσσεται με το μέτωπο όσων υποστηρίζουν την αναγκαιότητα δημιουργίας στον χώρο του πρώην αεροδρομίου Ελληνικού ενός ελεύθερου – δημόσιου Μητροπολιτικού Πάρκου υψηλού πράσινου, με παράλληλη λειτουργία αθλητικών, πολιτιστικών και κοινωνικών δραστηριοτήτων σε όσες υφιστάμενες κτηριακές εγκαταστάσεις μπορούν να διατηρηθούν και να αξιοποιηθούν για τις ανάγκες εκατομμυρίων κατοίκων της Αττικής.

agroselliniko@gmail.com

Τηλ. Επικοινωνίας: 6979 145366 / 6973 939062 / 6944 736465

 

Δυο αετοί και τα μικρά τους. Η φωλιά τους. Μια μη παρεμβατική κάμερα και αναμετάδοση της εικόνας 24/7 από το internet. Εδώ το αποτέλεσμα…

How high is the nest?

About 80 feet.

How big is the nest?

about 6 feet across, about 4 feet deep; it weighs about 1000 lb.

How old is the nest?

The eagles built it in 2007. A previous nest close by fell when a windstorm broke one of the branches.

Are these eagles banded?

No.

Which is the male and which is the female?

It is hard to tell the difference unless they are both on the nest. The female is larger than the male. This female has a ridge above her eyes that goes further back than on the male, and her eyes are surrounded by a greyish shadow; the male has a line around his eyes that makes them look “beadier.” Some think that the male’s head is “sleeker” than the female’s.

What is the history of this pair?

They have been together since the winter of 2007-2008. Her markings at that time indicated that she was about 4 years old. They successfully hatched and fledged 2 eaglets in 2008, then 3 in 2009, and 3 more in 2010.

When were the eggs laid in 2010, and when did they hatch?

First egg was February 25, second on February 28, third on March 5. First hatch was April 3, second on April 6, third on April 9. All three eaglets fledged and are now on the wing but are not being tracked.

What is the area around the nest like?

The nest is in a cottonwood tree on private property near the Decorah Fish Hatchery (operated by the Iowa Department of Natural Resources), on the banks of the babbling waters of Trout Run in extreme northeast Iowa. The nest can be seen from the hatchery, but visitors to the hatchery should keep their distance from the nest tree, both to respect the private property where the tree is located and to avoid disturbing the eagles.

Who operates and maintains this cam?

The Raptor Resource Project (RRP) maintains the cams, of which there are two, and the feed is streamed online 24/7. Both are positioned on one of the nest’s supporting limbs about 4-5 feet above the nest. The main cam is automated and is trained on the nest. The other cam has pan-tilt-zoom capabilities (PTZ). At dark the main cam switches to infrared (invisible to the eagles) night-time view. Here is a slide show of the cam installation in fall 2010.

Who does the panning, tilting, and zooming, and when does that happen?

Bob Anderson, Executive Director of RRP, switches to the PTZ cam when time and weather permit, and especially when there appears to be interesting activity in the nest. He will be especially attentive when hatching begins.

What is the Raptor Resource Project?

Established in 1988, the non-profit Raptor Resource Project specializes in the preservation of falcons, eagles, ospreys, hawks, and owls. We establish and strengthen breeding populations of these raptors by creating, improving, and maintaining nests and nest sites. In addition to directly managing over twenty-three falcon, eagle, and owl nest sites, we provide training in nest site creation and management across the United States, reach more than 85,000 people each year through lectures, education programs, and our website, and develop innovations in nest site management and viewing that bring people closer to the world around them.

Our mission is to preserve and strengthen raptor populations, to expand participation in raptor preservation, and to help foster the next generation of preservationists. Our work deepens the connection between people and the natural world, bringing benefits to both.

Check out the links to cams of many of the raptor nests that RRP manages.

RRP also has a Facebook page.

What’s this about a PBS documentary on this nest?

The Decorah eagle nest was featured in a PBS Nature series program, “American Eagle,” that premiered in November 2008. Filmed by cinematographers Robert Anderson and Neil Rettig in high-definition, the video is available on DVD and online.

 

Πηγή: Αριστερό Βήμα

Η πυρηνική ενέργεια είναι πάντα επικίνδυνη

Τα πυρηνικά εργοστάσια είναι εξαιρετικά περίπλοκες συσκευές για τον εντοπισμό σεισμογενών ρηγμάτων

Ο αμερικανός οικολόγος Ντέιβιντ Μπράουερ συνήθιζε να εξηγεί με αυτό τον τρόπο γιατί ποτέ κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος για την τοποθεσία ενός πυρηνικού εργοστάσιου. Συχνά, τα πυρηνικά ατυχήματα εντοπίζουν τους κινδύνους και όχι η προνοητικότητά μας.

Μόνο που η περίπτωση της Ιαπωνίας, όπως και του Τσερνόμπιλ παλιότερα, δείχνει ότι αυτή η διαδικασία «δοκιμής και πλάνης» για το όρια κινδύνου των πυρηνικών εργοστασίων είναι τραγική. Η κατάρρευση των συστημάτων ασφαλείας, η απουσία πρόβλεψης για μια ακραία αλλά πραγματική πιθανότητα ατυχήματος, η διάψευση της υποτιθέμενης τεχνολογικής επάρκειας, όλα αυτά δείχνουν ότι ο κίνδυνος από την πυρηνική ενέργεια δεν είναι πιθανός αλλά βέβαιος.

Θα περίμενε κανείς ότι η οδυνηρή διαπίστωση των κινδύνων της πυρηνικής ενέργειας θα άνοιγε επιτέλους τη συζήτηση για την οριστική απαλλαγή από αυτόν τον κίνδυνο. Ωστόσο, επικρατεί η άποψη ότι καθώς οι ανανεώσιμες πηγές ποτέ δεν θα επαρκούν πλήρως, η πυρηνική ενέργεια αποτελεί τη μόνη λύση εάν θέλουμε να αποφύγουμε τις οικολογικές επιπτώσεις και τους οικονομικούς κινδύνους από την εξάρτηση από το πετρέλαιο και τον άνθρακα.

Μάλιστα, τα τελευταία χρόνια είχαν πληθύνει οι φωνές που υποστήριζαν ότι η πυρηνική ενέργεια αποτελεί απάντηση στην υπερθέρμανση του πλανήτη και την κλιματική αλλαγή. Οι φωνές αυτές θα ήταν απλώς δολοφονικά ανεύθυνες, εάν δεν αντιπροσώπευαν τα μεγάλα συμφέροντα πίσω από την πυρηνική ενέργεια. Πρώτα από όλα υπάρχει μεγάλο εμπορικό ενδιαφέρον: τόσο η προσπάθεια απεξάρτησης από τα ορυκτά καύσιμα όσο και οι αυξανόμενες ενεργειακές ανάγκες σχηματισμών όπως η Κίνα ή η Ινδία, σημαίνουν μεγάλη αγορά για τις χώρες που μπορούν να εξάγουν πυρηνική τεχνολογία όπως οι ΗΠΑ, η Ρωσία, η Γαλλία. Έπειτα, η ανάπτυξη της πυρηνικής ενέργειας δεν αφορά ποτέ μόνο την «ειρηνική» χρήση της. Εξ αρχής η ανάπτυξη της πυρηνικής τεχνολογίας αφορούσε και την ανάπτυξη των πυρηνικών όπλων. Παρ’ όλες τις υποκριτικές φωνές περί αφοπλισμού, η κατοχή πυρηνικών όπλων εξακολουθεί να αποτελεί το χαρακτηριστικό γνώρισμα της «μεγάλης δύναμης».

Αυτό που αποσιωπάται είναι οι πραγματικοί επιπτώσεις. Η κυρίαρχη ρητορεία επιμένει ότι το πρόβλημα είναι η πιθανότητα ατυχήματος και ότι αυτή μπορεί να μηδενιστεί. Όμως, τα πυρηνικά εργοστάσια ρυπαίνουν ούτως ή άλλως και μάλιστα σε πολύ μεγάλο βάθος χρόνου. Αυτή τη στιγμή σωρεύουμε πυρηνικά απόβλητα που σύντομα δεν θα μπορούμε να τα διαχειριστούμε – όσες πυρηνικές χωματερές και εάν δημιουργήσουμε – και που θα παραμείνουν ενεργά και τοξικά για πάρα πολλά χρόνια. Χτίζουμε σήμερα τους όρους μιας μελλοντικής μη αντιστρέψιμης οικολογικής κρίσης.

Ουσιαστικά, μας τίθεται ένα εκβιαστικό δίλημμα: απέναντι στη Σκύλλα του φαινομένου του θερμοκηπίου καλούμαστε να αγκαλιάσουμε τη Χάρυβδη του πυρηνικού χειμώνα, εάν δεν θέλουμε να χάσουμε τον καταναλωτικό μας «παράδεισο». Μόνο που αυτό το δίλημμα έχει νόημα, μόνο εάν θεωρούμε αυτονόητο το σημερινό πρότυπο οργάνωσης της παραγωγής και κατανάλωσης ενέργειας.

Μια άλλη οργάνωση της παραγωγής και των διεθνών συναλλαγών, στηριζόμενη στον κοινωνικό σχεδιασμό, στη μείωση της παραγωγής άχρηστων αγαθών, στην αποκέντρωση, στην απαλλαγή από τον εξαναγκασμό της αγοράς και του καπιταλιστικού κέρδους, στην απεξάρτηση από τις τεράστιες μετακινήσεις αγαθών και προϊόντων και συνολικά στη ρήξη με ό,τι σήμερα βαφτίζουμε «οικονομική ανάπτυξη», θα περιόριζε τη συνολική κατανάλωση ενέργειας και άρα θα καθιστούσε άχρηστη την πυρηνική ενέργεια. Ας μην περιμένουμε το επόμενο πυρηνικό ατύχημα για να αναμετρηθούμε με αυτή την πρόκληση.

 

Κι ένα βίντεο από τη διαδήλωση και την πορεία. Στα Αθηναϊκά μάτια μπορεί 3000 να μοιάζουν λίγοι. Αλλά για ένα χωρίο αυτό είναι μεγάλο πράγμα. Ο κόσμος έχει ενημερωθεί, περισσότερο παρά ποτέ. Αρχίζει και καταλαβαίνει οτι οι αντιδράσεις στα μεταλλεία δεν είναι μόνο κάποιων ‘ρομαντικών οικολόγων’ που δεν έχουν επαφή με την πραγματικότητα, αλλά ανθρώπων που νοιάζονται τον τόπο τους και μελετάνε με προσοχή τα ‘πράσινα’ επενδυτικά πλάνα…

Διάβσε περισσότερα στα blog της Κίνησης Ενεργών Πολιτών Σταγείρων – Ακάνθου και της Πρωτοβουλίας Ενάντια στις Βλαπτικότητες (το όνομα αυτής της πρωτοβουλίας δεν παύει ποτέ να με κάνει να χαμογελάω. Όποιοι το βρήκαν, είχαν έμπνευση!)

Mar 182011
 

Χθες το βράδυ, είδαμε ένα αποκαλυπτικό ντοκιμαντέρ του BBC που προβλήθηκε παλιότερα στη σειρά ‘Pandora’s Box’. Με τις εξελίξεις στη Fukushima γίνεται ξανά επίκαιρο. Εξοργιστική η παραδοχή υπευθύνων ότι η απουσία αποδείξεων για ενδεχόμενη καταστροφή ονομάστηκε απόδειξη ασφάλειας των αντιδραστήρων!

Με τη βοήθεια του google translate (δεν ξέρω αν αυτό είναι τελικά μπελάς ή ευκολία!) μεταφράζω το κείμενο από το site της εκπομπής:

Το ντοκιμαντέρ δείχνει ότι από πολύ νωρίς – ήδη από το 1964 – οι Αμερικανοί αξιωματούχοι της κυβέρνησης ήξεραν ότι υπήρχαν σοβαροί πιθανοί κίνδυνοι με το σχεδιασμό του τύπου του αντιδραστήρα που χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή του εργοστασίου παραγωγής ενέργειας Fukushima Daiichi. Όμως, οι προειδοποιήσεις κατ’ επανάληψη αγνοήθηκαν.

Η ταινία αφηγείται την ιστορία της ανόδου της πυρηνικής ενέργειας στην Αμερική, τη Βρετανία και τη Σοβιετική Ένωση. Δείχνει πώς ο τρόπος που αναπτύχθηκαν οι τεχνολογίες διαμορφώθηκε από τις πολιτικές και επιχειρηματικές δυνάμεις της εποχής. Και πώς αυτό οδήγησε άμεσα σε εγγενείς κινδύνους στο σχεδιασμό του περιορισμού της μόλυνσης σε περίπτωση βλάβης στους αντιδραστήρες.

Οι εν λόγω αρχικές εγκαταστάσεις στην Αμερική ήταν οι αντιδραστήρες με βραστό νερό (Boiling Water Reactors). Και αυτό είναι το μοντέλο που χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή των αντιδραστήρων στο εργοστάσιο της Fukushima Daiichi. Τρεις από αυτoύς παρέχονται απευθείας από την General Electric.

Το 1966 η κυβέρνηση των Συμβουλευτική Επιτροπή Μέτρων Διασφάλισης του Αντιδραστήρα των ΗΠΑ (US Government Advisory Committee on Reactor Safeguards) προσπάθησε να αναγκάσει τη βιομηχανία να επανασχεδιάσει τις δομές συγκράτησης (containment structures) ώστε να καταστούν ασφαλέστερα. Αλλά ο πρόεδρος της επιτροπής υποστηρίζει στην ταινία ότι η General Electric ουσιαστικά αρνήθηκε.

Και το 1971 η Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας έκανε μια σειρά δοκιμών των συστημάτων έκτακτης ανάγκης ψύξης του πυρήνα (emergency core cooling systems). Τα ατυχήματα ήταν προσομοίωση. Σε κάθε περίπτωση, τα συστήματα έκτακτης ανάγκης λειτούργησαν – αλλά το νερό απέτυχε να καλύψει τον πυρήνα. Συχνά, ο πυρήνας αποκαλυπτόταν κάτω από την πίεση.

Ένας από τους επιστήμονες AEC λέει στην ταινία:

Ανακαλύψαμε ότι οι θεωρητικοί υπολογισμοί μας δεν έχουν μια ισχυρή συσχέτιση με την πραγματικότητα. Αλλά δεν μπορούσαμε να παραδεχθούμε στο κοινό ότι όλα αυτά τα συστήματα ασφαλείας που σας είπαμε ότι υπάρχουν μπορεί να μην λειτουργήσουν.

Για άλλη μια φορά η βιομηχανία παραγωγής αντιδραστήρων αγνόησε τις προειδοποιήσεις της Επιτροπής. Αυτή ήταν η ίδια χρονιά που λειτούργησε ο πρώτος αντιδραστήρας του εργοστασίου Fukushima Daiichi. Προμηθεύτηκε από την General Electric.

Η ταινία έχει επίσης μερικές από τις ηχογραφήσεις των φωνών των Επιτρόπων που αγωνίζονται να αντιμετωπίσουν την καταστροφή του Three Mile Island, το 1979. Είχαν καταγραφεί από ένα μαγνητόφωνο που είχε παραμείνει σε κατάσταση εγγραφής πάνω στο τραπέζι – και θα σας δώσει μια πολύ καλή αίσθηση του τι θα πρέπει να νιώθει κανείς όταν αντιμετωπίζει μια τέτοια κρίση. Μια ομάδα υπευθύνων συνειδητοποιεί ότι δεν έχει ιδέα τι συμβαίνει μέσα στον πυρήνα – γνωρίζοντας μόνο ότι τα ψυκτικά συστήματα φαίνεται πως έχουν αποτύχει.

 

Το βίντεο στο google είναι 10 λεπτά συντομότερο από το βίντεο στο site της εκπομπής. Δεν θέλω να φανταστώ συνομωσία… Αν θες και τα 56 λεπτά, πήγαινε απευθείας στο site της εκπομπής και δες το!
Κι εδώ το αρχικό ‘A is for Atom’, όταν ξεκίνησε η προπαγάνδα για την ειρηινκή χρήση πυρηνικής ενέργειας στην Αμερική.

 

To understand the mania for secrecy, we have to go back to nuclear power’s origins. This was not a technology dreamt up as a replacement for coal-fired power stations; this is a military technology, conceived in a life-or-death struggle, which has been modified for civilian purposes.

Πηγή: The Independent

Four explosions, two fires, and a cloud of nuclear mistrust spreads around the world

After decades of lies, nuclear reassurances now fall on deaf ears

Special report by Michael McCarthy

Wednesday, 16 March 2011

It is unprecedented: four atomic reactors in dire trouble at once, three threatening meltdown from overheating, and a fourth hit by a fire in its storage pond for radioactive spent fuel.

All day yesterday, dire reports continued to circulate about the Fukushima Daiichi nuclear plant, faced with disaster after Japan’s tsunami knocked out its cooling systems. Some turned out to be false: for example, a rumour, disseminated by text message, that radiation from the plant had been spreading across Asia. Others were true: that radiation at about 20 times normal levels had been detected in Tokyo; that Chinese airlines had cancelled flights to the Japanese capital; that Austria had moved it embassy from Tokyo to Osaka; that a 24-hour general store in Tokyo’s Roppongi district had sold out of radios, torches, candles and sleeping bags.

But perhaps the most alarming thing was that although Naoto Kan, Japan’s Prime Minister, once again appealed for calm, there are many – in Japan and beyond – who are no longer prepared to be reassured. The scale of the alarm is the remarkable thing: how it has gone round the world (Angela Merkel has imposed a moratorium on nuclear energy; in France, there are calls for a referendum); how it’s even displaced the terrible story of Japan’s tsunami itself from the front-page headlines. But then, public alarm about nuclear safety, as the Fukushima emergency proves, is very easy to raise – and, as the Japanese authorities are now discovering, very hard to calm.

The reason is an industry which from its inception, more than half a century ago, has taken secrecy to be its watchword; and once that happens, cover-ups and downright lies often follow close behind. The sense of crisis surrounding Japan’s stricken nuclear reactors is exacerbated a hundredfold by the fact that, in an emergency, public trust in the promoters of atomic power is virtually non-existent. On too many occasions in Britain, in America, in Russia, in Japan – pick your country – people have not been told the truth (and have frequently been told nothing at all) about nuclear misadventures.

To understand the mania for secrecy, we have to go back to nuclear power’s origins. This was not a technology dreamt up as a replacement for coal-fired power stations; this is a military technology, conceived in a life-or-death struggle, which has been modified for civilian purposes. At its heart is the nuclear chain reaction, the self-sustaining atom-splitting process (“fission”) which occurs when enough highly radioactive material is brought together, and which produces other radioactive elements (“fission products”), and a release of energy.

When it was first achieved by the physicists Enrico Fermi and Leo Szilard, in an atomic “pile” built in a squash court of the University of Chicago in December 1942, it merely produced heat; but all those involved understood that if it could be speeded up, it would produce the biggest explosive power ever known. And so was born the Manhattan Project, the US undertaking to build the atom bomb which was, while it lasted, history’s biggest secret.

Secrecy came with nuclear energy, like a birthmark, and, indeed, for 10 years after the first A-bomb was dropped on Hiroshima in August 1945, it remained a covert military technology, although first the Russians, and then the British, followed the Americans in developing it. Britain built a pair of atomic reactors at Windscale on the Cumbrian coast, which produced (as a fission product) plutonium, the material used in the first British nuclear weapon. That was exploded off the coast of Australia in 1952. And it was in one of these reactors that the world’s first really serious nuclear accident occurred: the Windscale fire of October 1957. The reactor’s core, made of graphite, caught light, melted and burned substantial amounts of the uranium fuel, and released large amounts of radioactivity. It was the most serious nuclear calamity until Chernobyl nearly 30 years later, but the British government did all it could to minimise its significance, trying at first to keep it a complete secret (the local fire brigade was not notified for 24 hours) and keeping the official report confidential until 1988.

It was to be the first of many such nuclear alarms and cover-ups at Windscale. In 1976, for example, the secrecy surrounding a major leak of radioactive water infuriated the then Technology Minister, Tony Benn, who supported nuclear power, when he learnt of it. But similar cover-ups were happening all around the world.

At the US atomic weapons plant at Rocky Flats, Colorado, there were numerous mishaps involving radioactive material which were kept secret over four decades, from the 1950s to the 1980s. In Russia, the province of Chelyabinsk, just east of the Urals, housed a major atomic weapons complex, which was the site of three major nuclear disasters: radioactive waste dumping and the explosion of a waste containment unit in the 1950s, and a vast escape of radioactive dust in 1967. It is estimated that about half a million people in the region were irradiated in one or more of the incidents, exposing them to as much as 20 times the radiation suffered by the Chernobyl victims. None of which, of course, was disclosed at the time. Chelyabinsk is sometimes referred to now as “the most polluted place on the planet”.

When we turn to Japan, we find an identical culture of nuclear cover-up and lies. Of particular concern has been the Tokyo Electric Power Company (Tepco), Asia’s biggest utility, which just happens to be the owner and operator of the stricken reactors at Fukushima. Tepco has a truly rotten record in telling the truth. In 2002, its chairman and a group of senior executives had to resign after the Japanese government disclosed they had covered up a large series of cracks and other damage to reactors, and in 2006 the company admitted it had been falsifying data about coolant materials in its plants over a long period.

Last night it was reported that the International Atomic Energy Agency warned Japan more than two years ago that strong earthquakes would pose “serious problems”, according to a Wikileaks US embassy cable published by The Daily Telegraph. Even Chernobyl, the world’s most publicised nuclear accident, was at first hidden from the world by what was then the Soviet Union, and might have remained hidden had its plume of escaping radioactivity not been detected by scientists in Sweden.

So why do they do it? Why does the instinct to hide everything persist, even now, when the major role of nuclear energy has decisively shifted from the military to the civil sector? Perhaps it is because there is an instinctive and indeed understandable fear among the public about nuclear energy itself, about this technology which, once its splits its atoms, releases deadly forces.

The nuclear industry is terrified of losing public support, for the simple reason that it has always needed public money to fund it. It is not, even now, a sector which can stand on its own two feet economically. So when it finds it has a problem, its first reaction is to hide it, and its second reaction is to tell lies about it. But the truth comes out in the end, and then the public trusts the industry even less than it might have done, had it admitted the problem.

It doesn’t have to be like this. A quarter of a century ago, Britain’s nuclear industry acquired a leader who for a few years transformed its public image: Christopher Harding. He was an open and honest man who thought that the paranoia and secrecy surrounding nuclear power should be swept away.

When he became chairman of British Nuclear Fuels, which ran the Windscale plant, he decided on a new order of things. He renamed it Sellafield, and, to general astonishment, decreed that instead of sullenly turning its back to the public, it should welcome them with open arms. He did the unthinkable: he opened a visitor centre!

Harding died young in 1999, but he was, in his lifetime an exceptional man: not only for his charm and his personal kindness – he was revered by Sellafield employees – but for his vision of a nuclear industry which would be better off dealing with its problems through transparency and honesty, rather than through obfuscation and deceit. But he was, unfortunately, the exception who proved the rule.

The rest of the nuclear industry has been dissembling for so long, and caught out in its lies so often, that the chance for trust may have passed. Even if, as I suspect, the Japanese government is trying to be reasonably up front about the problems at Fukushima, it is by no means certain that anything it says about the nuclear part of their nation’s catastrophe will be believed.

 

σκίτσο του Ηλία Μακρή από την Καθημερινή

 

Δικά μας τα δάκρυα, όχι της γης, του ήλιου ή της σελήνης… Για τους δεκάδες χιλιάδες νεκρούς και αγνοούμενους. Η γη έκανε αυτό που κάνει εδώ και χιλιάδες χρόνια. Κουνήθηκε.

Εμείς; Χτίζουμε πυρηνικά εργοστάσια σε σεισμογενείς περιοχές. Λες να γίνει αυτή η απίστευτη τραγωδία αφορμή για έναν ουσιαστικό διάλογο για τα πυρηνικά; Για το τι ενέργεια χρειαζόμαστε και τι είμαστε πρόθυμοι να θυσιάσουμε για αυτήν… Μακάρι. Η ιστορία είναι ακόμα σε εξέλιξη. Με μερικές δεκάδες εργάτες να θυσιάζονται για την υγεία των υπολοίπων εκατομμυρίων. Αυτοί είναι αληθινοί ήρωες…

 

 

(Ευχαριστω την ΕΜ που το προώθησε – είναι άρθρο από την Ελευθεροτυπία πρίν 2 μέρες)

Σταμάτης Πρίφτης
Με διαβατήριο πάω να μαζέψω χόρτα
Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Ο Σταμάτης Πρίφτης γίνεται αύριο 60 ετών. Είναι στην τετραφωνική χορωδία Κερατέας, σήμερα συνταξιούχος, ενώ παλαιότερα είχε δουλέψει ως βιομηχανικός εργάτης, ύστερα σε κατάστημα με ποδήλατα και, τέλος, σε σουπερμάρκετ.

Περιγράφει πώς ξυπνάει στο αμπέλι του. Στην ίδια ακριβώς γη που κάποτε όργωνε ο παππούς του, ύστερα ο πατέρας του, σήμερα ο ίδιος και αύριο οι δύο γιοι του.

«Ο κόκορας φωνάζει. Αρχίζουν και κελαηδούν κάποια πουλάκια. Είναι ένα ξύπνημα-πανόραμα μέσα στη φύση». Στη συνέχεια θα φροντίσει τη γη του και τα ζώα του. Ο μικρός του γιος σπουδάζει, ο μεγάλος είναι φαντάρος και η γυναίκα του άνεργη. «Πολλά δεν είχαμε ποτέ. Με ελιά και ψωμί. Αλλά ζούμε όμορφα». Τα μάτια όμως πίσω από τα γυαλιά τώρα είναι βουρκωμένα. «Ο πατέρας μου, ο παππούς μου με είχαν μάθει να υπερασπίζομαι αυτό τον τόπο. Με ποια έννοια να τον υπερασπίζομαι, να τον καλλιεργώ, να είναι εύφορος, να μην τον εγκαταλείψω. Το ακολούθησα αυτό». Τώρα όμως «έχει γίνει εισβολή από ξένες δυνάμεις. Δεν προσπαθούν να μου πάρουν την ιδιοκτησία, παρά μου στερούν την ελευθερία της φύσης. Το μέλλον των παιδιών μου».

Πλέον ο κ. Σταμάτης χρειάζεται να δείχνει το διαβατήριό του για να πάει να μαζέψει χόρτα. «Ενιωσα ξένος σε αυτό τον χώρο που γεννήθηκα. Ας με πουν γραφικό, νιώθω σαν τους επαναστάτες του ’21 που αγωνίζονταν για την ελευθερία. Αυτή τη στιγμή σκλαβώνουν τον τόπο μου και το μέλλον των παιδιών μου». Δηλώνει πάντως «φιλήσυχος».

Οπως λέει, «μια ζωή ένιωθα νομοταγής γιατί αλίμονο να υπήρχε αναρχία σ’ αυτή τη χώρα». Παρ’ όλο που ενοχλείται όταν τους αποκαλούν από την τηλεόραση αναρχικούς, «να μας λένε αναρχικούς, εμάς τους ανθρώπους που ποτίζουμε με αίμα και ιδρώτα αυτόν τον τόπο», καταλήγει στο εξής συμπέρασμα: «Αναρχικός είναι αυτός που αντιστέκεται σε κάτι άναρχο που γίνεται». Κλείνοντας: «Θα υπερασπιστούμε αυτόν τον τόπο μέχρις εσχάτων».

© 2012 το blog του processwork.gr spoiled silly by Wordpress Suffusion theme by Sayontan Sinha