δέστε αυτό το βίντεο… 10 λεπτά… αντέξτε το σφίξιμο στο στομάχι…
έχουμε συνειδητοποιήσει εις βάρος πόσων σε αυτόν τον πλανήτη ζούμε;
ήρθε η σειρά μας να “λεηλατηθούμε” και οργιζόμαστε κι επαναστατούμε
για να γίνει τι;
θέλουμε να τελειώσει αυτός ο εφιάλτης και να ξαναγίνουν τα πράγματα όπως πριν;
αυτό το πριν βασίζεται σε εναν εφιάλτη πολλών άλλων…
είμαστε έτοιμοι να ανοίξουμε τα μάτια μας σε αυτό;
Πλούσιες χώρες, φτωχοί λαοί from carousel on Vimeo.
Ό Stephen Fry παρουσιάζει ένα ντοκιμαντέρ που διερευνά την μανιοκατάθλιψη, μια ελάχιστα κατανοητή, αλλά δυνητικά καταστροφική διαταραχή που επηρεάζει περίπου 2% του πληθυσμού.
Ο Fry ξεκινά ένα συναισθηματικό ταξίδι, συναντά άλλους πάσχοντες για να συζητήσουν τα σκαμπανεβάσματα της διπολικής διαταραχής. Διασημότητες όπως η Carrie Fisher και ο Ρίτσαρντ Ντρέιφουςτον καλούν σπίτι τους και αφηγούνται τις ιστορίες τους. Διερευνά και τις ζωές των απλών ανθρώπων που προσπαθούν να αντιμετωπίσουν την ασθένεια στη δουλειά και το σπίτι, και συνομιλεί με ανθρώπους που μελετούν τη μανιοκατάθλιψη.
Η δημοσιογράφος Αλεξάνδρα Πασχαλίδου δημιούργησε ένα ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ για τη σουηδική τηλεόραση με θέμα την οικονομική κρίση στην Ελλάδα. Το ντοκιμαντέρ με τίτλο “Τι τρέχει με τους Έλληνες;”, ξεκινά με την εικόνα μιας παιδοψυχολόγου, η οποία ξεσπά σε κλάματα περιγράφοντας τις δύσκολες καταστάσεις που αντιμετωπίζει η χώρα.
Το δίκτυο των ανθρώπων που ακούνε φωνές σας προσκαλεί το Σάββατο 3 Δεκεμβρίου 2011 να παρακολουθήσουμε το ντοκιμαντέρ του Daniel Mackler “Take this broken wings” και να συμμετάσχουμε μαζί με το σκηνοθέτη στη συζήτηση που θα ακολουθήσει σχετικά με τη ‘σχιζοφρένεια’ και την ανάρρωση, δυο όρους που ο ψυχιατρικός λόγος θεωρεί ασυμβίβαστους. Σύμφωνα με την κυρίαρχη άποψη στο χώρο της ψυχικής υγείας και φυσικά των φαρμακοβιομηχανιών, ο όρος σχιζοφρένεια ταυτίζεται με μια χρόνια, συχνά χαρακτηριζόμενη ως νευροεκφυλιστική, ανίατη νόσο, μια διαταραχή, που την αιτία της θα την αναζητήσουμε στα γονίδια και όπου το φάρμακο είναι μονόδρομός, συχνά εφ’ όρου ζωής. Σκοπός της συνάντησης είναι να συζητήσουμε πέρα από τα αδιέξοδα που μας έχουν θέσει, να αναζητήσουμε δρόμους ανάρρωσης και να δημιουργήσουμε σχέσεις που θα μας οδηγήσουν σε αυτήν.
Το φιλμ εστιάζει στις ζωές δύο γυναικών, οι οποίες, και οι δύο, ανάρρωσαν από ‘σχιζοφρένεια’, συζητά πάνω στις καθοριστικές τραυματικές εμπειρίες τους στην παιδική ηλικία και εξιστορεί την επιτυχή τους ανάρρωση. Η μία γυναίκα είναι η Joanne Greenberg, συγγραφέας του πολυδιαβασμένου “I Never Promised You A Rose Garden.”. και η δεύτερη μια νοσηλεύτρια ψυχικής υγείας από την Καλιφόρνια, την ιστορία της οποίας διηγείται ο θεραπευτής της Daniel Dorman, MD, στο βιβλίο Dante’s Cure: A Journey Out of Madness. Οι αφηγήσεις τους συνδιαλέγονται με τις θέσεις των Peter Breggin, MD (συγγραφέας του Toxic Psychiatry), Robert Whitaker (δημοσιογράφος και συγγραφέας των Mad in America και Anatomy of an Epidemic) και Bertram Karon, PhD (συγγραφέας του Psychotherapy of Schizophrenia: Treatment of Choice).
Ειδικά η συγκεκριμένη ημερομηνία κουβαλάει και ένα έντονο συμβολικό φορτίο δεδομένου ότι έχει καθοριστεί ως ‘παγκόσμια ημέρα ατόμων με αναπηρία’. Δίπλα σε άλλες όπως η ήμερα της γυναίκας, της καταπολέμησης της φτώχιας, των δικαιωμάτων του παιδιού αποτελούν ημερομηνίες ορόσημα υποκρισίας και εμπαιγμού, ημερομηνίες υπενθύμισης της εγκατάλειψης, απόρριψης και αποκλεισμού κοινωνικών ομάδων.
Ας απομακρυνθούμε λοιπόν από τις λογικές της αναπηροποίησης των ανθρώπων και της ψυχιατρικοποίησης των ζωών μας να μιλήσουμε για τους ανάπηρους θεσμούς ψυχικής υγείας με τις ανάπηρες διαγνώσεις, να μιλήσουμε για εναλλακτικούς δρόμους που έχουμε.
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Νέας Φιλαδέλφειας (Τρυπιά Νικολάου 45, Νέα Φιλαδέλφεια) και θα ξεκινήσει στις 17:30.
Για οποιαδήποτε πληροφορία απευθυνθείτε στο 6944302577
Εκδήλωση –Συζήτηση
Oι Ιμάντες της Ψυχιατρικής την Εποχή του Μνημονίου
Τετάρτη 23 Νοεμβρίου 2011,
ώρα 16.00-21.00
Πανεπιστήμιο Αθηνών, Πανεπιστημίου 30
(αίθουσα Δρακόπουλου)
Πριν από πέντε μήνες, ξεκινώντας την καμπάνια για την κατάργηση των μηχανικών καθηλώσεων και των ‘λευκών κελιών’ στην ψυχική υγεία, είχαμε όλοι μας, από διαφορετική ενδεχομένως αφετηρία, διαπιστώσει πως η μηχανική καθήλωση αποτελεί μια κορυφαία στιγμή στην διαδικασία ακύρωσης του προσώπου, μιαν ακραία μορφή του κατασταλτικού χαρακτήρα της κατεστημένης ψυχιατρικής, αυτής που ‘χάνει τον άνθρωπο πίσω από την αρρώστια’, καθώς την αντιμετωπίζει σαν ‘πράγμα’, ξεκομμένο από το όλο της ύπαρξης και το κοινωνικό σώμα. Μαζί με την αλόγιστη χρήση ψυχοφαρμάκων είναι μεταξύ των παραδοσιακά πιο βίαιων μορφών που μπορεί να πάρει η «θεραπευτική διαδικασία» τόσο εντός των ψυχιατρείων όσο και εκτός αυτών, ενδεικτικό μιας νοοτροπίας που διαχέεται και στην κοινότητα, τόσο μέσω του εκφερόμενου λόγου ‘των ειδικών για τα προβλήματα ψυχικής υγείας’ όσο και με αντίστοιχες πρακτικές. Κι όταν μιλάμε για τον κυρίαρχο ψυχιατρικό λόγο αναφερόμαστε σε αυτόν που περιφέρεται στα παράθυρα των δελτίων ειδήσεων αναλύοντας ψυχοπαθολογικά προφίλ, αυτόν που αναζητά τις ενδείξεις χρήσης του ηλεκτροσόκ ως αποτελεσματικότερη και οικονομικότερη θεραπεία, αυτόν που αυτοδικαίως παίρνει την απόφαση όχι μόνο για το τι πρέπει να γίνει, αλλά και για το ποιό είναι το νόημα της σκέψης και της επιθυμίας του «άλλου».
Κάποιοι από μας έχουμε νοσηλευτεί ή νοσηλευόμαστε ακόμα σε ψυχιατρικά νοσοκομεία και ψυχιατρικές κλινικές, έχουμε δεθεί σε κρεβάτια γιατί αρνηθήκαμε να λάβουμε φάρμακα, έχουμε υποστεί ηλεκτροσόκ «γιατί δεν υπήρχε άλλη εναλλακτική», ή μας έχουν πει ότι θα πρέπει να παίρνουμε τα φάρμακα μας για μια ζωή. Μερικοί από μας έχουμε συγγενείς, φίλους, αγαπημένα πρόσωπα που διαγνώστηκαν με σοβαρή ψυχική ασθένεια και τους συναντήσαμε σε άθλιες κλινικές, όπου η καταστρατήγηση των δικαιωμάτων τους παρουσιαζόταν ως θεραπευτική διαδικασία και «αναγκαίο κακό» λόγω της «αρρώστιας». Κάποιοι άλλοι ως εργαζόμενοι έχουμε εμπειρίες από την αλλοτρίωση που παράγει το άσυλο, από τη δυσκαμψία του να ανοίξει, κυριολεκτικά και μεταφορικά, τις πόρτες του και αρκετές φορές αναρωτηθήκαμε για το ρόλο μας και τις διαδρομές μας στους θεσμούς αυτούς. Μερικοί από μας είμαστε φοιτητές/τριες σχετικών με την ψυχική υγεία σχολών και διαπιστώνουμε πως, όσο κι αν και έχουμε διδαχθεί τα δεκάδες ρεύματα και σχολές που υπάρχουν, όταν φτάσει η ψυχική οδύνη στο εφημερείο, η κατεστημένη θεσμική απάντηση είναι αναγωγιστική και απλοποιητική.
Από την άλλη, στην καθημερινότητά μας δυσφορούμε κάτω από την πίεση της ανασφάλειας και της αβεβαιότητας ενός αύριου που χτίζεται για μας χωρίς εμάς. Ακούμε για νέα μέτρα, χαράτσια και απολύσεις, γεγονός που εντείνει την ανασφάλεια και την αβεβαιότητά μας. Υποχρεωνόμαστε να δεχθούμε μια νέα αναγκαία αλλά και αναπόφευκτη θεραπεία, όπως παρουσιάζεται το μνημόνιο από τους «ειδικούς» των χρηματοπιστωτικών ταμείων και το σοκ μας μουδιάζει. Όπως μουδιάσαμε σε κάποιες ψυχιατρικές νοσηλείες με τις συνθήκες που αντιμετωπίσαμε, ή όπως οργιστήκαμε ή απελπιστήκαμε όταν μας ανακοίνωσαν ότι ο φίλος ή ο αδερφός μας δε θα γίνει ποτέ καλά, όπως όταν θυμώσαμε σιωπηρά αποδεχόμενοι θεραπείες πάνω στο σώμα μας, γιατί δεν υπήρχαν, λέει, εναλλακτικές. Και όταν χρειαστήκαμε, τελικά, κάποιον να μας (συγ)κρατήσει, κάποιον να μας αγκαλιάσει, βρεθήκαμε δεμένοι με ιμάντες, μηχανικούς ή χημικούς. Μήπως, εξάλλου, αυτό δεν συμβαίνει αυτήν την περίοδο με όλο και πιο πολλές ευάλωτες κοινωνικά ομάδες που αντί για δίκτυο προστασίας τους προσφέρονται ιμάντες; Όσοι τέλος εργαστήκαμε ή θα (θέλαμε να) εργαστούμε στο χώρο της ψυχικής υγείας, οι εναλλακτικές μας είναι περιορισμένες και η διαδρομή εύκολα οδηγεί σε τέλμα. Ένα τέλμα που οι πολιτικές του μνημονίου και των εντολοδόχων πολιτικών φέρνει πιο κοντά.
Όσο περισσότερο στενεύουν τα περιθώρια του δοσμένου οικονομικού και κοινωνικού συστήματος για ουσιαστική κοινωνική ένταξη των ψυχικά πασχόντων, τόσο περισσότερο ο ψυχιατρικός θεσμός, στο βαθμό που δεν αμφισβητεί την κατεστημένη κοινωνική του εντολή, λειτουργεί στην κατεύθυνση της κατασταλτικής διαχείρισης των αναγκών. Επιπλέον δε, η ψυχική υγεία, νοητή όχι ως αυτονόητο δικαίωμα αλλά ως εμπορεύσιμο προϊόν, κοστολογείται και βάσει αυτής της κοστολόγησης κρίνεται η αποτελεσματικότητας της θεραπείας και των θεραπευτών. Σύντομες και απλοποιητικές πρακτικές που θα κοστίζουν φθηνά και θα τις λανσάρουμε ως ιατρικές και κατ’ επέκταση ως θεραπευτικές.
Αλλά εμείς είμαστε εδώ γιατί ανάμεσα στο θυμό, την απογοήτευση και την απαισιοδοξία της λογικής αναδύεται μια νέα ανάγκη και μια νέα ευθύνη: να πάρουμε πίσω τις ζωές μας, να αφηγηθούμε τις ιστορίες μας – αυτές ειδικά να μην τις χαρίσουμε σε κανένα – να μιλήσουμε για την επιθυμία μας για μια άλλη υγεία που δε θα ορίζεται από την ‘απουσία της διάγνωσης’, που θα προτείνει και θα δοκιμάζει εναλλακτικές, τόσο απέναντι στη χρήση των ψυχοφαρμάκων ως μονόδρομου, όσο και απέναντι στους ιμάντες και τα όποια άλλα εργαλεία και μεθόδους της κατασταλτικής ψυχιατρικής.
Καλούμε όλους τους φορείς και τις ενώσεις της ψυχιατρικής κοινότητας και όλων των επαγγελματιών ψυχικής υγείας, τις ενώσεις και τα κινήματα των χρηστών και των οικογενειών, να συμμετάσχουν στην εκδήλωση της 23ης Νοεμβρίου 2011 στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Πανεπιστημίου 50. Τους καλούμε να πάρουν θέση πάνω στην αντιθεραπευτική και καταχρηστική των ατομικών δικαιωμάτων πρακτική των μηχανικών καθηλώσεων. Να έρθουν για να στηρίξουν ανθρώπους που έχουν υποστεί αυτές τις τραυματικές εμπειρίες, να υποστηρίξουν άτομα του περιβάλλοντος τους που παρακολούθησαν ανήμπορα να αντιδράσουν στην άσκηση αυτής της ιδρυματικής βαρβαρότητας ή βίωσαν το θάνατο προσφιλών τους προσώπων εξαιτίας αυτών των πρακτικών. Πολύ δε περισσότερο σήμερα σας καλούμε γιατί στην εποχή της οικονομικής τρομοκρατίας η ανάγκη να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας είναι ευθύνη όλων μας.
Θα προβληθεί το φιλμ «ΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΟΥ ΣΟΚ», των Michael Winterbttom και Mat Whitecross (βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο της Naomi Klein)
Πηγή: www.NicolasBrodard.com
Δίνουμε φωνή στους Έλληνες στα ξένα μέσα ενημέρωσης
Δίνουμε ένα πρόσωπο συγκεκριμένο στην κρίση
Επιχειρούμε μια νέα προσέγγιση των διεθνών μέσων μαζικής ενημέρωσης
Τι
Ένα ντοκιμαντέρ με τον προσωρινό τίτλο “Stories from Athens” (ιστορίες από την Αθήνα) επιχειρεί να δώσει πρόσωπο στην ελληνική κρίση. Με μια σειρά φωτογραφικών πορτρέτων και συνεντεύξεων απλών ανθρώπων που ζουν κάτω από την πίεση της κρίσης, προτείνουμε στα διεθνή μέσα μαζικής ενημέρωσης μια διαφορετική προοπτική αυτών των δύσκολων καιρών.
Γιατί
Αυτό το εγχείρημα θέλει να δώσει τη φωνή στους Έλληνες στα διεθνή μέσα μαζικής ενημέρωσης, και να προσφέρει μια διαφορετική ματιά σχετικά με την ελληνική πραγματικότητα. Γιατί είναι πλέον καιρός να μιλήσουμε για το τι οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν, και όχι να προσεγγίζουμε την κατάσταση με όρους όπως: παγκόσμια κρίση, ελληνικό χρέος, μειωμένες αγορές, διεθνές νομισματικό Ταμείο, Ευρωπαϊκή Ένωση που καταρρέει, Παπανδρέου, Σαρκοζί, Μέρκελ,… Επειδή άνθρωποι άλλων χωρών θα αντιμετωπίσουν πιθανώς την ίδια κατάσταση αργά ή γρήγορα.
Ποιος
Μπορεί να είσαι εσύ, μπορεί να να είναι ένας από τους συγγενείς ή τους φίλους σου. Αυτό το ντοκιμαντέρ ψάχνει για ανθρώπους που αντιμετωπίζουν δυσκολίες λόγω της κρίσης, πρωταγωνιστές που έχουν να πουν ενδιαφέρουσες ή και επικές ιστορίες για την τρέχουσα κατάστασή τους, αλλά και πολίτες που θα ήθελαν να μοιραστούν την οπτική τους.
Η ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΒΡΟΥΜΕ. Σας παρακαλούμε να συμπληρώστε την φόρμα και να μας προτείνετε προφίλ!
Πως
Συνεντεύξεις και φωτογραφικά πορτρέτα. Οι επιλεγμένοι πρωταγωνιστές θα φωτογραφιθούν κατά τη διάρκεια της καθημερινής ζωής τους στο σπίτι, στην εργασία, ή στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Οι φωτογραφίες θα συνοδεύονται από συνεντεύξεις, περιγράφοντας την κατάσταση των πρωταγωνιστών.
Που/Πότε
Στην Αθήνα, από 4 έως και 11 Νοεμβρίου 2011. Οπουδήποτε στην πόλη, οποτεδήποτε κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Στείλτε τις προτάσεις σας από τώρα!
About
Ο εμπνευστής του εγχειρήματος αυτού είναι ο Nicolas Brodard, Ελβετός ανεξάρτητος φωτογράφος και δημοσιογράφος που βρίσκεται αυτήν την περίοδο στην Κωνσταντινούπολη, με την πολύτιμη υποστήριξη μερικών τοπικών επαφών. Αυτό το ντοκιμαντέρ θα δημιουργηθεί με σκοπό να δημοσιευθεί στα διεθνή μέσα μαζικής ενημέρωσης (εφημερίδες, περιοδικά και ιστοχώρους). Πιθανών να συνεχιστεί και μετά από τις αναφερόμενες ημερομηνίες με σκοπό τη δημιουργία μιας ευρύτερης επικοινωνιακής και ενημερωτικής πλατφόρμας.
Πηγή: www.catastroika.com
Οι δημιουργοί του Debtocracy, του ντοκιμαντέρ που είδαν τουλάχιστον δύο εκ. άνθρωποι, επιστρέφουν με μια νέα παραγωγή. Η CATASTROIKA αναζητά τις συνέπειες από την ολοκληρωτική εκποίηση μιας χώρας. Εξετάζοντας παραδείγματα ιδιωτικοποιήσεων και απορρύθμισης στις πιο αναπτυγμένες χώρες της Δύσης προσπαθεί να προβλέψει τι θα συμβεί αν το ίδιο μοντέλο εφαρμοστεί σε μία χώρα υπό καθεστώς επιτήρησης.
Πληροφορίες για το ντοκιμαντέρ
Ήταν αρχές του 1989 όταν ο Γάλλος ακαδημαϊκός Ζακ Ρουπνίκ κάθισε μπροστά στον υπολογιστή του προκειμένου να ετοιμάσει μια έκθεση για την πορεία των τελευταίων οικονομικών μεταρρυθμίσεων στη Σοβιετική Ένωση του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Και ο όρος που σκαρφίστηκε για να περιγράψει τον επιθανάτιο ρόγχο μιας αυτοκρατορίας άκουγε τότε στο όνομα Καταστρόικα. Στα χρόνια του προέδρου Γιέλτσιν, όταν η Ρωσία πραγματοποιούσε ίσως το μεγαλύτερο και πιο αποτυχημένο πείραμα ιδιωτικοποιήσεων στην ιστορία της ανθρωπότητας, δημοσιογράφοι του Γκάρντιαν έδωσαν άλλο νόημα στον όρο του Ρουπνίκ. Η καταστρόικα έγινε συνώνυμο της ολοκληρωτικής διάλυσης μιας χώρας από τις δυνάμεις της αγοράς, του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας και της ραγδαίας επιδείνωσης του βιοτικού επιπέδου των πολιτών της. Μονάδα μέτρησης της Καταστρόικα ήταν πλέον η ανεργία, η κοινωνική εξαθλίωση, η μείωση του προσδόκιμου ζωής αλλά και η δημιουργία μιας νέας κάστας ολιγαρχών που αναλαμβάνει την εξουσία της χώρας. Λίγα χρόνια αργότερα η αντίστοιχη επιχείρηση μαζικών ιδιωτικοποιήσεων στην ενοποιημένη Γερμανία, που σήμερα παρουσιάζεται ως πρότυπο για την Ελλάδα, δημιούργησε εκατομμύρια ανέργους και ορισμένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα διαφθοράς στην ευρωπαϊκή ιστορία.
Αυτή ακριβώς η καταστρόικα έρχεται τώρα και στην Ελλάδα, την «τελευταία σοβιετική δημοκρατία της Ευρώπης», όπως αρέσκονται να την χαρακτηρίζουν οι βουλευτές και οι υπουργοί της «σοσιαλιστικής» μας κυβέρνησης. Είναι η λογική συνέπεια και συνέχεια της «χρεοκρατίας» και ως εκ τούτου η λογική συνέχεια του πρώτου μας ντοκιμαντέρ που αναζητούσε τις αιτίες που δημιούργησαν την κρίση χρέους στην Ελλάδα και ολόκληρη την ευρωπαϊκή περιφέρεια.
Η Καταστρόικα όμως δεν είναι μια ασθένεια που χτυπά μόνο όσες χώρες αλλάζουν ριζικά το οικονομικό τους σύστημα, όπως η Ρωσία, ούτε χώρες που τελούν υπό άτυπη οικονομική κατοχή. Ίσως μάλιστα οι πιο αποτυχημένες μορφές ιδιωτικοποιήσεων να συνέβησαν σε οικονομικές υπερδυνάμεις που θεωρητικά είχαν την οικονομική ισχύ να ελέγξουν τις αρνητικές επιπτώσεις.
Την Καταστρόικα τη συναντάς στη μεταθατσερική Βρετανία, που έβλεπε τους πολίτες της να σκοτώνονται σε δυστυχήματα στα ιδιωτικοποιημένα δίκτυα σιδηροδρόμων. Τη βρίσκεις στα ιδιωτικά ταχυδρομεία της Ολλανδίας, όπου οι ταχυδρόμοι σου χτυπάνε την πόρτα δυο και τρεις φορές τς ημέρα. Κατά μια έννοια την εντόπιζε κανείς ακόμη και στην Καλιφόρνια, που άφησε τους κατοίκους της χωρίς ρεύμα όταν απελευθέρωσε την αγορά ενέργειας αφήνοντας το δίκτυο χωρίς κεντρικό δημόσιο έλεγχο.
Σε καμία περίπτωση όμως οι επιπτώσεις δεν είναι τόσο άμεσες και τόσο τρομακτικές όσο στις χώρες που έχουν πέσει στην παγίδα ξένων δανειστών και υποχρεώνονται να προχωρήσουν σε μαζικές αποκρατικοποιήσεις. Η διαδικασία ξεπουλήματος που θα ακολουθηθεί στην Ελλάδα έχει δοκιμαστεί αρκετές φορές σε ανάλογες περιπτώσεις. Οι ίδιοι άνθρωποι που αναλάμβαναν το ξεπούλημα δημοσίων επιχειρήσεων σε χώρες της Λατινικής Αμερικής έχουν στήσει σήμερα τα γραφεία τους σε χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας – και οι καλύτεροι από αυτούς βρίσκονται εδώ και μήνες στην Αθήνα.
Η διαδικασία ακολουθεί πάντα τα ίδια ακριβώς βήματα: Αρχικά οι κυβερνήσεις σε συνεργασία με τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης ξεκινούν μια άγρια επίθεση εναντίον των δημοσίων υπαλλήλων, οι οποίοι εμφανίζονται ως υπεύθυνοι για όλα τα οικονομικά δεινά της χώρας. Ο μύθος του υπερδιογκωμένου δημόσιου τομέα συχνά βασίζεται στη διαστρέβλωση στοιχείων από οργανισμούς που στηρίζονται (σε) και στηρίζουν την εκάστοτε κυβέρνηση. Παράλληλα συγκεκριμένοι δημόσιοι οργανισμοί εγκαταλείπονται συνειδητά στη μοίρα τους, εξοργίζοντας τους πολίτες με την αναποτελεσματικότητά τους. Και η διαδικασία ολοκληρώνεται με την πώληση ακόμη και των κερδοφόρων δημόσιων οργανισμών σε ένα κλάσμα της αξίας τους.
Η ομάδα της Καταστρόικα ταξιδεύει ήδη σε αρκετά σημεία του πλανήτη συλλέγοντας εικόνες, πληροφορίες και υλικό για τα προγράμματα ιδιωτικοποιήσεων που ακολουθήθηκαν στις πιο αναπτυγμένες χώρες της γης. Ο απολογισμός δεν είναι ποτέ άσπρος ή μαύρος. Το παλιό σχήμα του «κοινωνικού χαρακτήρα» του δημοσίου τομέα απέναντι στον απάνθρωπο πρόσωπο της ελεύθερης αγοράς είναι εξίσου απλουστευτικό με τις θεωρίες του Μίλτον Φρίντμαν για την ανάγκη να ιδιωτικοποιήσουμε και τον αέρα που αναπνέουμε. Η περίπτωση της Ελλάδας όμως ξεπερνά την απλή θεωρητική συζήτηση για το ρόλο του κράτους στην οικονομία.
Για άλλη μια φορά το ντοκιμαντέρ, θα κυκλοφορήσει στο Ιντερνετ χωρίς δικαιώματα χρήσης και αναμετάδοσης. Η δωρεάν διάθεση της Catastroika δεν αποτελεί απλώς «υποχρέωσή» μας απέναντι στους συμπαραγωγούς μας. Είναι βαθύτερη ιδεολογική και, αν θέλετε, φιλοσοφική πεποίθησή μας ότι κάθε προϊόν πνευματικής δημιουργίας πρέπει να είναι ελεύθερα διαθέσιμο σε όλους. Το σημερινό οικονομικό σύστημα, ενώ στηρίζεται όλο και περισσότερο στην παραγωγή και τη διαχείριση πληροφορίας, αδυνατεί από τη φύση του να βρει έναν τρόπο για να εξασφαλίσει την ανταμοιβή των δημιουργών πληροφορίας. Πρόκειται, ίσως για ένα ακόμη ένα αδιέξοδο στη διαδικασία ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων της οικονομίας, που σύντομα θα απειλήσει τα θεμέλια του κυρίαρχου συστήματος. Γιατί, ως γνωστόν, κάθε σύστημα που εμπόδισε την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων κατέρρευσε –ρωτήστε και τους φεουδάρχες.
Η δουλειά του δημοσιογράφου δεν είναι να δώσει στους ανθρώπους μια φωνή, εξηγεί η σκηνοθέτης Miki Chakarova στους μαθητές της.
Οι άνθρωποι έχουν μια φωνή, είναι απλώς ότι δεν έχουν διέξοδο.
Στην πρόσφατη ταινία της, The Price of Sex, η Chakarova προσπάθησε να δώσει μια τέτοια διέξοδο, μπαίνοντας της στον κόσμο της σωματεμπορίας της Ανατολικής Ευρώπης. Η ταινία είναι ένα πορτρέτο των ανθρώπων που συνιστούν τη βιομηχανία, καθώς και του τρόπου με τον οποίο η διαφθορά αναπτύσσεται στο πλαίσιο της φτώχειας. Η ταινία θα κάνει την πρεμιέρα της στη Νέα Υόρκη, στο Human Rights Watch Film Festival.
Πηγή: The Press Project
Μέσα από τις διηγήσεις 4 σύγχρονων γυναικών – Κωνσταντίνα Κούνεβα, Φωτεινή Λαμπρίδη, Ρενάτα Βιντζηλαίου και Ελένη Καλαμπόκα – επιχειρούμε μια σύντομη αναδρομή στη σχέση που έχει επιφυλάξει στη γυναίκα το οικονομικό μοντέλο, από τις απαρχές του το 18ο αι. μέχρι σήμερα.
Το μνημόνιο αποκαλύπτει το απάνθρωπο πρόσωπό του: Δραματικές περικοπές μισθών και συντάξεων, απολύσεις, κλείσιμο νοσοκομείων, σχολείων και παιδικών σταθμών, κατάργηση της βοήθειας στους ηλικιωμένους, αύξηση ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης, επικράτηση της ελαστικής εργασίας ως κύριας μορφής απασχόλησης και 200.000 καινούργιοι άνεργοι/ες. Τα παραπάνω βαραίνουν με διπλό βάρος τις γυναίκες. Και στη δουλειά και στο σπίτι: Είμαστε πρωταθλήτριες στην ανεργία (20%), ενώ στις νέες γυναίκες φτάνει μέχρι και 39%. Με την κατεδάφιση του κράτους-πρόνοιας, οι γυναίκες καλούνται να το αντικαταστήσουν και να περιθάλψουν τους αδύναμους που αυτό πετάει στα σκουπίδια. Παράλληλα η βία εναντίον των γυναικών ολοένα και αυξάνεται μέσα στην κρίση.
Να μη δεχθούμε με πρόσχημα το χρέος και την οικονομική κρίση την κατάργηση κακτήσεων μισού αιώνα! Να οργανώσουμε τις αντιστάσεις μας μαζί με όλα τα κινήματα που αντιστέκονται σήμερα στην τρόικα και τις επιθέσεις της.
W4CRISIS from ThePressProject on Vimeo.
Πριν λίγο ανακοινώθηκε ότι και η Πορτογαλία μπαίνει στο μηχανισμό στήριξης (;) του ΔΝΤ. Πριν λίγο βγήκε και το Debtocracy στον διαδικτυακό “αέρα”.
Μπόλικη τροφή για σκέψη, καθώς ετοιμαζόμαστε για την αυριανή πτήση στο Denver, CO, και για το Worldwork 2011.
Untitled from ThePressProject on Vimeo.
| © 2012 το blog του processwork.gr | spoiled silly by Wordpress | Suffusion theme by Sayontan Sinha |
