Αρχίσαμε κι εδώ…. Μέχρι τώρα τα βλέπαμε / τα διαβάζαμε στις ειδήσεις, και ήταν συμβάντα ‘κάπου εκεί’, στην Αμερική, στη Γερμανία, σε τόπους μακρινούς. Ήρθε τώρα και στη δική μας αυλή. Η συνταγή ίδια: profile στο My Space με προειδοποιήσεις, σημείωμα αυτοκτονίας με περίσσεια απελπισία, τυχαία θύματα, και μια λυτρωτική (;) για τον δράστη αυτοκτονία στο τέλος.

Πηγή: Ελευθεροτυπία

Συγκλονίζει την κοινή γνώμη η πρωτόγνωρη για τα ελληνικά δεδομένα επίθεση σε σχολή του ΟΑΕΔ από 19χρονο σπουδαστή. Ο νεαρός ομογενής τραυμάτισε τρεις ανθρώπους και στη συνέχεια αυτοκτόνησε. «Είμαι πολύ εγωιστής για να πεθάνω και να σας αφήσω να ζήσετε», έγραφε στο ιδιόχειρο σημείωμα που βρέθηκε πάνω του, ενώ είχε προαναγγείλει την πράξη του μέσω του myspace. Ο νεαρός πυροβόλησε έναν συμμαθητή του στο προαύλιο της σχολής και στη συνέχεια τράπηκε σε φυγή. Πυροβόλησε ακόμη δύο υπάλληλους σε εταιρεία της περιοχής, όταν εκείνοι επιχείρησαν να τον αφοπλίσουν, τον έναν στο χέρι και τον άλλον στο πόδι. Αμέσως μετά, έκατσε σε ένα παγκάκι και έστρεψε το όπλο στον εαυτό του.

Ο συμμαθητής του δράστη εγχειρίστηκε και νοσηλεύεται στη μονάδα εντατικής θεραπείας του Γενικού Νοσοκομείου Νικαίας. Είχε δεχτεί πυρά στο στήθος και στα άκρα. Η αστυνομία εικάζει ότι ο 19χρονος σκόπευε να πυροβολήσει περισσότερους ανθρώπους, ίσως και να μπει στην τάξη πυροβολώντας. “Όποιος βρεθεί μπροστά μου το πρωί της 10ης Απριλίου 2009, θα πεθάνει χωρίς διάκριση” έγραφε εξάλλου στο σημείωμά του, καθιστώντας σαφές ότι επρόκειτο για προμελετημένη επίθεση. “Πριν πεθάνω, θα σας στερήσω ότι πολυτιμότερο έχετε. Δεν έχω σεβασμό για την ανθρώπινη ζωή”, προειδοποιούσε. Η τυχαία συνάντηση με τον συμμαθητή του φαίνεται ότι ανέτρεψε όμως τους σχεδιασμούς του.

Επιχειρώντας να αιτιολογήσει την πράξη του, ο δράστης της επίθεσης και αυτόχειρας ανέφερε ότι δεν άντεχε άλλο την απαξίωση από τους συμμαθητές του. “Μέχρι στιγμής δεν έχω γνωρίσει τίποτε άλλο, παρά την απόρριψη”, έγραφε. Θρυαλλίδα της πράξης του φαίνεται ότι αποτέλεσε μια ερωτικη΄απογοήτευση. “Έχω γνωρίσει μόνο ένα άτομο που αξίζει σαν άνθρωπος και με την οποία νόμιζα πως είχα ερωτευτεί. Νοιώθω πολύ άσχημα που με απέρριψε και ελπίζω πως με ό,τι κάνω την Παρασκευή θα αλλάξει γνώμη για μένα”, σημείωνε.

Ανατριχιαστική λεπτομέρεια αποτελεί το γεγονός πως ο νεαρός, πριν ξεκινήσει το πρωί γνωστοποίησε τις προθέσεις του μέσω του προφίλ του στο myspace. Δηλώνοντας “εξοργισμένος” είχε αναρτήσει κείμενο με το οποίο έκανε τις προθέσεις του σαφείς: Θα σας σκοτώσω γιατί έτσι γουστάρω και θα φροντήσω να το ευχαριστηθώ όσο περισσότερο γίνεται”. Μαζί φωτογραφίες: Πιστολιών, αεροβόλων, μαχαιριών και ενός αγέλαστου μαυροντυμένου έφηβου.

Αστυνομικές πηγές που ρωτήθηκαν σχετικώς με το θέμα επιβεβαίωσαν την ταυτοποίηση του προσώπου που εικονίζεται στο myspace με το δράστη της επίθεσης και αυτόχειρα. Ο διευθυντής της σχολής του ΟΑΕΔ μίλησε για έναν άνθρωπο ήσυχο, κλεισμένο στον εαυτό του, χωρίς ιδιαίτερες σχέσεις με τους συμμαθητές του. Η αστυνομία έκανε γνωστό ότι οι γονείς του είχαν διαπιστώσει ότι ο γιος τους αντιμετώπιζε ψυχολογικά προβλήματα τον τελευταίο καιρό και είχαν προσπαθήσει να τον πείσουν να αναζητήσει τη βοήθεια ειδικών.


Τώρα, πολλά θα γραφτούν, πολλά θα ειπωθούν… Κάποιοι σε υψηλές θέσεις εξουσίας είπαν ‘άγνωστα φαινόμενα για τη χώρα μας’. Άγνωστα; Ζούμε μέσα σε μια ολοένα κλιμακούμενη βία, εδώ και μήνες (χρόνια;) και αντί να την κοιτάξουμε στα μάτια, να την καταλάβουμε τη συνηθίζουμε.

Παύει να είναι σοκαριστική είδηση α άγριος ξυλοδαρμός ανθρώπων. Θεωρείται ηρωισμός ανεκπαίδευτοι αστυνομικοί να βγάζουν το όπλο για να σταματήσουν μια ληστεία σε κατάστημα και να θρηνούμε θύματα αντί για ένα άδειο ταμείο. ‘Τρομοκρατικές’ ομάδες (αγνώστου προέλευσης και καθοδήγησης) αναλαμβάνουν να εκφράσουν την αγανάκτηση των πολλών. Βία παντού.

Αναγνωρίζω και αντιστέκομαι στην τάση μου να κλειστώ στο σπίτι μου, να μείνω με τους λίγους και γνώριμους ‘δικούς’ για να προστατευτώ από τη βία. Παλεύω με την απελπισία που τόσο εύκολα δημιουργείται σε τέτοιες συνθήκες. Θυμίζω στον εαυτό μου πως αν δεν είμαι μέρος της λύσης, είμαι μέρος του προβλήματος.

Χθες είχαμε τη μηνιαία Διεργασία Ομάδας. Ήταν η δεύτερη συνάντηση της ομάδας, όπου η Αλεξάνδρα Ζαβού μας παρουσίασε τη διαδρομή της στην έρευνα γύρω από ‘το φύλο και την μετανάστευση’. Με αφορμή τις αφηγήσεις της ξεκίνησε μια διεργασία ομάδας που κατέληξε να εστιάζεται στην ‘απαξίωση’.

Συνέχεια είχα στο νου μου το σημείωμα του Δημήτρη Πατμανίδη, όπου μεταξύ άλλων έγραφε ‘δεν αντέχω την απαξίωση’. Φάνηκε στη διεργασία ομάδας πόσο πονετική είναι αυτή η απαξίωση, και ταυτόχρονα πόσο πάει και ‘κάθεται’ πάνω και σε μια εσωτερική αμφισβήτηση, και θεριεύει. Ο πόνος γίνεται θυμός, ο θυμός οργή, η οργή απελπισία, και η απελπισία φονικό. Συναισθηματικό ή κυριολεκτικό…

 




Εχθές το βράδυ, μετά τη Διεργασία Ομάδας, κόψαμε την πίτα του γραφείου. Το φλουρί έπεσε στην Αντιγόνη (γουρλίδικη να είναι η χρονιά Αντιγόνη!), και το γούρι φτιάχτηκε από τα άξια χέρια της Ειρήνης (σε ευχαριστούμε Ειρήνη!)… Καλή χρονιά σε όλους και όλες…

 


Μετά από μήνες δουλειάς και οργάνωσης, ανέβηκε στο site του Worldwork υλικό από το σεμινάριο στο Λονδίνο, τον Απρίλιο του 2008. Απίστευτα πολύπλοκο εγχείρημα, που οι οργανωτική ομάδα του Worldwork του Λονδίνου κατάφερε να φέρει σε πέρας. Κάνε μια βόλτα από το site, άκουσε audio files (σελίδα 1, σελίδα 2, σελίδα 3, σελίδα 4) από το σεμινάριο, δες φωτογραφίες, διάβασε τις εντυπώσεις από τους συμμετέχοντες.

Ανάμεσα στους 420 συμμετέχοντες και περίπου 20-25 από την Ελλάδα. Είχαμε γράψει και παλιότερα για αυτό. Σήμερα προσθέτουμε στο blog και το πλούσιο υλικό που ετοίμασαν οι συνεργάτες μας στο Λονδίνο. Μέσα στο site του Worldwork και οι εντυπώσεις μιας ομάδας συμμετεχόντων από τη Θράκη.


πηγή: www.worldwork.org


“Worldwork 2008 London was an amazing experience…”


The Worldwork 2008 conference,’ Doorways to Diversity, Seeking a Home in the World; Processing conflicts around borders and boundaries in culturally diverse societies’ took place in the Royal National Hotel in the centre of London in April 2008.
London with its amazingly diverse population, a long history of migration and a colonial legacy was the ideal spot to host the 11th Worldwork with the theme of finding ‘home’ in the midst of a diverse and ever changing world around us, in our inner life, outer relationships, communities and nations.

It was an extraordinary, diverse, dynamic and transforming experience. Some 420 people gathered from 38 countries and nations. This large and diverse group created an exciting and creative atmosphere through which issues related to racism, colonialism, genocide, war, violence, trauma, gender, sexual orientation, economics, language, hope and hopelessness were worked on deeply. As well as processing the issues around our diverse personal and collective histories and present time, we also learned and practiced cutting edge methods of Worldwork facilitation including the principle and practice of ‘deep democracy’.

There were also plenty of opportunities for engaging and networking with others as well as to observe, and take time for reflection and integration of the learning and experience. There was awareness for many of the participants on how we contribute to the polarisation of conflicts, and how we can contribute to conflict resolution and make a difference in our communities.
Many commented that this was the most successful Worldwork conference to date in terms of the diversity represented, the hearing of many different voices and the possibilities created. Amy and Arnold Mindell (the co- founders of Process Work), a team of 70 facilitating staff members and an organizing team headed by Arlene Audergon, Jean Claude Audergon, Anup Karia and Stanya Studentova worked round the clock so that everybody could feel at home. Each day, in the mornings, the large group gathered. We would first focus on learning different aspects of Worldwork theory and skills for facilitating multi cultural communication and conflict resolution, and then have a facilitated large group interaction on pressing issues that the group chose.

Facilitated with experience and belief in the potential wisdom within community, these large group interactions went into extremely difficult and emotional territory – recognising that with facilitation, we are able to not only re-create conflict, but facilitate and transform our awareness and find new pathways forward.

After lunch there were Theory sessions, and special interest ‘Hot Topics’ sessions. The Theory presentations were about the orientation, concepts and methods of Process Work and Worldwork The ‘Hot Topics’ sessions revolved around a selected central topic, and included 2 to 3 informative and succinct presentations, followed by discussions among the presenters and group.


The participants also met daily in small closed groups of about 15 people with 2 facilitators which provided opportunities to go deeper into the morning themes, practice and engage with each other in a more intimate space as well as process issues personally and in relationship. In the early evening, everyone met again in the large group and a smaller sub group would work in the middle in a ‘fish bowl style’ on specific issues that were relevant both to that group and also on behalf of the large group.


The 420 participants from many cultures and countries became a microcosm of the larger society developing awareness personally and as facilitators for situations they encounter. The powerful group processes that took place included those that concerned multiculturalism, race, migration and asylum. We also worked on issues around colonialism, genocide and the power of Aboriginal peoples from the Americas and Australia. There were intense interactions around issues of gender, abuse and power and also around economics and disparity in wealth. On one of the days the group worked intensely on collective trauma through the channels of movement, sound and theatre.


There were multi cultural sub groups who took the opportunity to work deeply together, including people from Greek and Turkish backgrounds working on long-standing conflicts ; South Africans and Australians working on the pain of the past and present, as well as extraordinary hope for the future. There was a powerful group of Gay, Lesbian, Bisexual and Transgendered people working on issues of love, internalized and external oppression.
There were opportunities for each participant to have one to one meetings with a Worldwork staff member, for the purpose of exploring personal reactions and learning, and to explore how to specifically apply the learning in one’s own organizational and community context. All participants also had access to a member of the ‘heart team’ who were Worldwork staff members on hand to provide emotional support throughout the conference.

Awareness of language is always a central Worldwork issue as the main language for the Worldwork conferences is English, although most participants do not speak English as their first language. For participants who were not fluent in English, there were ‘interpreting spots’ or ‘islands’ in the main room. Rather than formal interpreting, it was set up so that people who were able to interpret could do this with the help of simple and effective sound technology. Those who needed could gather at these ‘islands and were able to fully participate. The languages which were interpreted included Japanese, Greek, German, Spanish, Slovak, Turkish and Polish. A hearing impaired participant had a ‘My Link’ wireless hearing device that was spontaneously tied to a stick that could be easily passed along with the microphones, making it possible for her to fully participate. A dedicated sound team who worked flexibly and round the clock made a huge difference to our communication overall.


In the evenings there were a multitude of wonderful activities to choose from including theatre, music, movement, yoga, film presentations and facilitated dialogues. Playback NYC, together with Playback players from the UK and Switzerland offered fantastic playback theatre and hip hop. We also had a fabulous dance evening with a great DJ!


The overall experience could best be described as one of immersion into a world of diversity, community and learning for six days. We would love you to browse through and enjoy the rest of the pages on this website to give you more information about Worldwork and to share some of the experience.

 

Την Παρασκευή 7 Νοεμβρίου είχαμε τη χαρά και τιμή να φιλοξενήσουμε, στη μηνιαία Διεργασία Ομάδας, τον ιστορικό Λεωνίδα Εμπειρίκο. Το θέμα της διεργασίας αυτού του μήνα ήταν το Μακεδονικό (με ή χωρίς εισαγωγικά).

Ο Λεωνίδας Εμπειρίκος έκανε μια ιστορική ανασκόπηση του θέματος, κρατώντας αναπόσπαστη την προσοχή μας για τρεις ώρες! Μας πήγε σε ένα ιστορικό ταξίδι αιώνων, και ειδικότερα των τελευταίων 150 χρόνων, αναδεικνύοντας την πολυπλοκότητα του θέματος, και όλες τις πολιτικές και κοινωνικές πτυχές του.

Ήταν μια βραδιά πλούσια και αποκαλυπτική. Ο Λεωνίδας Εμπειρίκος είναι, όχι μόνο ιστορικός με πλούσιες γνώσεις, αλλά και χαρισματικός ομιλητής που μεταδίδει το πάθος του για την ιστορία, αλλά και την επίγνωση για το πως η ίδια η αφήγηση της ιστορίας φτιάχνει ‘πραγματικότητες’ (προσωπικές, κοινωνικές, και πολιτικές).

Σε ευχαριστούμε Λεωνίδα για αυτό το ταξίδι, από το μακρινό παρελθόν στο τώρα…

Εδώ, ένα άρθρο από την ‘Αυγή της Κυριακής’ του Σπύρου Καραβά (09/11/08), κι εδώ άλλο ένα άρθρο από την Αυγή της Κυριακής (20/04/2008) του Λεωνίδα Εμπειρίκου και της Αθηνάς Σκουλαρίκη, σχετικό με το θέμα. Άλλη μια άποψη, ίσως λιγότερο διαδεδομένη… (ευχαριστώ τις Αλ.Ζ. και Αν.Β. για τα links)

 

Επιστρέψαμε σήμερα από την Κομοτηνή. Η επίσκεψη μας στην Θράκη συνέπεσε με τους εορτασμούς της Κομοτηνής για την άνοδο του Πανθρακικού στη Superleague. Εορταστικό το κλίμα, μουσική και χοροί στην πλατεία, κόσμος όλων των ηλικιών με πορτοκαλί μπλουζάκια. Ανάμεσα τους κι εμείς ;-)

Ήμασταν εκεί για την τελευταία Διεργασία Ομάδας με τους εμψυχωτές των Δημιουργικών Εργαστηρίων Νέων (ΔΕΝ), των Κέντρων Στήριξης Προγράμματος Εκπαίδευσης Μουσουλμανοπαίδων (ΚΕΣΠΕΜ) της Κομοτηνής και της Ξάνθης.

Με αυτή τη Διεργασία Ομάδας έκλεισε μια συνεργασία πέντε χρόνων με τα ΔΕΝ, και δέκα χρόνων με το Πρόγραμμα Εκπαίδευσης Μουσουλμανοπαίδων. Οι εντυπώσεις μας πολλές και καλές, η δουλειά των εμψυχωτών με τους νέους είναι όαση αισιοδοξίας στην προσπάθεια όλων μας για έναν τόπο που χτίζει γέφυρες, ενώνει προσπάθειες και δημιουργεί ελπίδα.

Ευχαριστούμε Άννη, Σεβάλ, Ορχάν, Νιχάτ, Εμέλ, Aϊσέ, Χριστίνα, Σετσίλ, Βασίλη, Μαρία, Ιντζή, Σερρά, Μπάμπη, Μάκη, Μάγδα, Ντιλέκ και Γιώτα για τη συνεργασία όλων αυτών των χρόνων και για τα μονοπάτια που περπατήσαμε παρέα… Θα μας λείψουν οι πρωινές πτήσεις για Αλεξανδρούπολη, η Εγνατία Οδός, τα ταβερνάκια της Ξάνθης και της Κομοτηνής, και πάνω από όλα, η ευκαιρία να συναντιόμαστε και να δημιουργούμε παρέα.

Κάπου, κάπως, θα ξανανταμώσουμε…. Αυτό είναι σίγουρο…

 

Ένα ευχαριστώ στο Boris Sopko από τη Bratislava, που μου έστειλε αυτές τις φωτογραφίες… Είναι από τη διεργασία ομάδας των Ελλήνων στο Workdwork, πάνω στη σχέση της Χριστιανικής πλειονότητας με τη Μουσουλμανική μειονότητα…

 

Διεργασία Ομάδας χθες, με θέμα ‘Ανδρες – Γυναίκες’… Ενδιαφέρουσα κουβέντα, πολλές οι διαφορετικές εμπειρίες του καθενός και της καθεμιάς στο δωμάτιο. Αναδύθηκαν θέματα ελευθερίας στην έκφραση, περιορισμών από κοινωνικούς ρόλους, περιθωριοποίησης.

Βάζω εδώ ένα post από ένα από τα αγαπημένα μου blog στο διαδίκτυο, τον Ελέυθερο Νευρώνα

πηγή: Ελέυθερος Νευρώνας

Οι άνδρες μπλε, οι γυναίκες ροζ… να γιατί!

Νομίζω όλοι στις δυτικές κοινωνίες είμαστε πάνω-κάτω γνώστες του γεγονότος πως τ’αγοράκια προτιμούν το μπλε και τα κοριτσάκια το ροζ.

Ίσως να υπάρχει μια νευροβιολογική εξήγηγη γιατί οι γυναίκες εξέλιξαν μια μεγαλύτερη εκτίμηση των κοκκινωπών χρωμάτων, κάτι που εξηγούν οι επιστήμονες με την ανάγκη τους απ’τα προϊστορικά χρόνια να εντοπίζουν ώριμους καρπούς μέσα στην πράσινη βλάστηση. Αντίστοιχα οι άνδρες, ως κυνηγοί, χρειαζόντουσαν μια πιο εξελιγμένη ικανότητα ν’αναγνωρίζουν καιρικά φαινόμενα (έναν καθαρό γαλανό ουρανό πριν από το κυνήγι) ή δυνητικές πηγές νερού.

Με άλλα λόγια ο εγκέφαλος ανάμεσα στους άνδρες και τις γυναίκες απέκτησε μια διαφορετική αντιμετώπιση των χρωμάτων ως απάντηση στις διαφορετικές δραστηριότητες που είχαν τα δύο φύλα.

Η εργασία παρουσιάστηκε στο Current Biology.


 

Η πρώτη μορφή αυτού του ερωτηματολογίου αποδίδεται στον ψυχολόγο Martin Rochlin, Ph.D. (1972), με σκοπό να εξηγήσει στους ετεροφυλόφιλους θεραπευτές πως βιώνει ένας ομοφυλόφιλος ερωτήσεις για την σεξουαλικότητα του. Καθώς θα διαβάζεις τις ερωτήσεις, κράτα στο νου, ότι όσο ‘τραβηγμένες΄ κι αν ακούγονται, είναι ακριβείς αντιστροφές ερωτήσεων που γίνονται σε ομοφυλόφιλους. Σχεδιάστηκαν για να σε κάνουν να σκεφτείς….

  1. Τι νομίζεις ότι προκάλεσε την ετεροφυλοφιλία σου;
  2. Πότε και πώς αποφάσισες για πρώτη φορά ότι είσαι ετεροφυλόφιλος/η;
  3. Είναι δυνατόν η ετεροφυλοφιλία σου να είναι απλά μια φάση που περνάς;
  4. Είναι δυνατόν η ετεροφυλοφιλία σου να πηγάζει από νευρωτικό φόβο των μελών του ιδίου φύλου με εσένα;
  5. Δεν είναι δυνατόν αυτό που χρειάζεσαι να είναι ένας/μια καλός/καλή εραστής/ερωμένη;
  6. Αν η ετεροφυλοφιλία είναι φυσιολογική, γιατί υπάρχει ένας δυσανάλογος αριθμός ετεροφυλόφιλων ψυχικά ασθενών;
  7. Σε ποιον έχεις αποκαλύψει την ετεροφυλοφιλία σου; Πώς αντέδρασαν;
  8. Η πλειοψηφία των παιδεραστών είναι ετεροφυλόφιλοι (95%). Νομίζεις πως είναι πραγματικά ασφαλές να εκτίθενται τα παιδιά σε ετεροφυλόφιλους εκπαιδευτικούς;
  9. Οι ετεροφυλόφιλοι είναι γνωστό ότι περιορίζουν τους εαυτούς τους και τους άλλους σε στενούς, στερεοτυπικούς ρόλους όσον αφορά στο φύλο τους; Γιατί επιμένετε σε τόσο προβληματικές φόρμες και προσωπικά και σε επίπεδο σχέσεων;
  10. Γιατί δίνουν οι ετεροφυλόφιλοι τόση έμφαση στο σεξ;
  11. Δείχνουν να υπάρχουν μόνο λίγοι ευτυχισμένοι ετεροφυλόφιλοι. Υπάρχουν πλέον τρόποι που θα μπορούσαν να σε βοηθήσουν να αλλάξεις την σεξουαλική σου προτίμηση. Έχεις σκεφτεί ποτέ να καταφύγεις σε θεραπεία αποστροφής (aversion therapy) για να ξεπεράσεις την ετεροφυλοφιλία σου;
  12. Γιατί έχουν οι ετεροφυλόφιλοι τόσες πολλές και συχνές ερωτικές σχέσεις;
  13. Γιατί είναι τόσο σημαντικό για σένα να αναφέρεσαι στην ετεροφυλοφιλία επώνυμων ανθρώπων; Είναι για να δικαιολογήσεις την δικιά σου ετεροφυλοφιλία;
  14. Αν δεν έχεις “πάει” ποτέ με άνθρωπο του ίδιου φύλου, πώς ξέρεις ότι δεν το προτιμάς;
  15. Γιατί επιμένεις να φαίνεσαι τόσο πολύ και να κάνεις την ετεροφυλοφιλία σου δημόσιο θέαμα; Δεν μπορείς να είσαι απλά αυτό που είσαι χωρίς να το κάνεις θέμα;


 
Αντί σχολίων για τη Διεργασία ομάδας…. Led Zeppelin και ‘Immigrant Song’

Ah, ah,We come from the land of the ice and snow,From the midnight sun where the hot springs blow.The hammer of the gods will drive our ships to new lands,To fight the horde, singing and crying: Valhalla, I am coming!On we sweep with threshing oar, Our only goal will be thewestern shore.Ah, ah,We come from the land of the ice and snow,From the midnight sun where the hot springs blow.How soft your fields so green, can whisper tales of gore,Of how we calmed the tides of war. We are your overlords.On we sweep with threshing oar, Our only goal will be thewestern shore.So now you'd better stop and rebuild all your ruins,For peace and trust can win the day despite of all yourlosing.

Εδώ μπορείτε να κατεβάσετε σε αρχείο Word τον Οδηγό του Μετανάστη από το ελληνικό site Migrants in Greece

 

Δύσκολα μεταφέρεται μια διεργασία ομάδας με λόγια. Μερικά σημεία που μου κάνανε εντύπωση, κουβέντες στις οποίες εστιάσαμε, σχόλια:

Περιβάλλον – έχουμε χάσει τη σχέση με αυτό που μας περιβάλλει…

Ζούμε σε ασφυξία- όσο εμείς ασφυκτιούμε, γινόμαστε ασφυκτικοί με τους άλλους…
Απογοήτευση – υπάρχει μια απελπισία πίσω από όλα, όταν κουβεντιάζουμε για το περιβάλλον…

Φύση – όταν μιλάμε για τη φύση, εύκολα να βάλουμε και τον άνθρωπο και το αστικό περιβάλλον μέσα. Όλοι και όλα είναι μέρος της φύσης…

Βιο-ποικιλότητα – αν είχαμε βιο-ποικιλοτητα και στις ανθρώπινες σχέσεις, πως θα έμοιαζε άραγε; Όταν δεν το κάνεις νιώθεις ακρωτηριασμένος. Το ίδιο γίνεται και μέσα μας, χάνουμε τη βιο-ποικιλότητα με διαφορετικές πλευρές του εαυτού μας…

Ανθρώπινη φύση – τρομακτική μερικές φορές, το ίδιο και η φύση…. Αφού έχουμε τρόπο να παρέμβουμε (και συνήθως το κάνουμε με τρόπο τρομακτικό), ίσως να μπορούσαμε να παρέμβουμε με τρόπο λιγότερο τρομακτικό…

Ενημερότητα του περιβάλλοντος – άλλοι πιο ενήμεροι των φυτών, των ζώων και του καιρού, άλλοι πιο ενήμεροι του ανθρώπινου περιβάλλοντος..

Θάνατος – μήπως αυτό που μας τρομάζει είναι ο θάνατος; Τρομάζουμε να πεθάνουμε και αυτό μπορεί να συμβάλλει στην αδιαφορία μας για το περιβάλλον. Είναι τόσο θανατηφόρο, που προτιμώ να μην το βλέπω…

Τελικά δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία. Θυμώνεις γιατί αναγκάζεσαι να μετατοπιστείς.

Το Ρολόι της Αποκάλυψης (Doomsday Clock) Οι επιστήμονες κουνήσανε τους δείκτες… Μια και το ρολόι είναι στο παρά 5, χρειάζεται δράση, μέσα κι έξω…

© 2012 το blog του processwork.gr spoiled silly by Wordpress Suffusion theme by Sayontan Sinha