Ευχές για ουσιαστικές ανατροπές το 2011

Σε λίγες ώρες φεύγει το 2010. Χρονιά αλλιώτικη από ό,τι κάποιοι την περιμέναμε. Χρονιά με καινούργια ορολογία για παλιά προβλήματα. Άνθρωποι γύρω μας ζούσαν την «κρίση» εδώ και χρόνια. Η έλλειψη αξιοπρεπούς μισθού ή μεροκάματου, η έλλειψη ασφάλισης. ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, στέγης, εκπαίδευσης, πρόνοιας, ήταν η καθημερινή πραγματικότητα γύρω μας. Αλλά όχι για τους πολλούς. Οι «πολλοί» είχαν την ψευδαίσθηση ασφάλειας μέσα από δάνεια, πιστωτικές κάρτες και υποταγή σε έναν τρόπο ζωής που δέχτηκαν αδιαμαρτύρητα να ακολουθήσουν (μαζί με την υποταγή σε ένα πολιτικό σύστημα από το οποίο καρπώθηκαν πολλοί και αποδέχτηκαν άλλοι τόσοι γιατί ‘κάποτε θα έρθει και η σειρά μας να φάμε’).

Μέσα στο 2010 είδαμε να καταρρέει μπροστά στα μάτια μας ένα κοινωνικό-οικονομικό σύστημα που παραπατούσε εδώ και καιρό. Απλά τώρα τελείωσαν τα ψέματα. Και ήρθε μια καινούργια ορολογία στη ζωή μας. Η «διάσωση» έγινε επικίνδυνη λέξη, ονομάστηκαν «αναγκαίες θυσίες» πράγματα που λίγα χρόνια πριν έμοιαζαν επιστημονική φαντασία. Δικαιώματα κατακτημένα με ιδρώτα και αίμα καταργήθηκαν με μια υπογραφή. Ανάλογα με την πολιτική σου θέση τα βλέπεις όλα αυτά σαν καταδίκη ή σαν διάσωση. Τα πρόσωπα σοβάρεψαν και γίναμε όλοι σκυθρωποί.

Με το καλό να φύγει το 2010. Μας τρόμαξε, μας ταρακούνησε, μας απείλησε, μας φόβισε. Το 2011 έρχεται με πολλές ανατροπές. Κι αν δεν τις έχεις κάνει ως τώρα, έχεις ακόμα καιρό. Έχουν κι αισιόδοξη όψη οι ανατροπές. Οι προκλήσεις είναι ακόμα μπροστά μας: να αναλογιστούμε τον τρόπο που ζούσαμε και τον τρόπο που θέλουμε να ζήσουμε, να ορίσουμε από την αρχή τι σημαίνει αλληλεγγύη, τι σημαίνει κοινότητα, να αναθεωρήσουμε αξίες και πρότυπα (πάντα καλό αυτό!), να περιφρουρήσουμε την ανθρωπιά μας, να αναγνωρίσουμε τη βία σε όλες της τις μορφές, να δυναμώσουμε την επίγνωση μας, να μην σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε για το κοινό καλό.